ယံုၾကည္ျခင္း
ႏွင့္က်င့္ႀကံျခင္း
(သို႔မဟုတ္)
ရွင္သန္ေနေသာ
ယံုၾကည္ျခင္း
"ခရစ္ေတာ္ေယဇူးကို
ယံုၾကည္ပါသည္" ဟု၀န္ခံေျပာဆို႐ံုႏွင့္ ကယ္တင္ျခင္းရၿပီ ဆိုေသာစကားကို ၾကားဖူးၾကေပမည္။
၎င္းအယူအဆသည္ မာတင္လူသာ(Martin Luther,
the Monk- ၁၅ ရာစု) မွစ၍ အခ်ဳိ႕ေသာ ခရစ္ယာန္ ဂုိဏ္းဂဏကြဲမ်ားအၾကား ထြန္းကားလာခဲ့ေသာ "ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ တစ္ခုတည္းသာလွ်င္"၊
"ယံုၾကည္ျခင္း တစ္ခုတည္းသာလွ်င္"၊ "သမၼာက်မ္းစာတစ္ခုတည္းသာလွ်င္"
ဆုိသည့္ အယူ၀ါဒမ်ားမွ အေျခခံလာသည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ တစ္ခုတည္းေၾကာင့္သာလွ်င္
ေျဖာင့္မတ္ၾကၿပီး ကယ္တင္ျခင္းရႏိုင္သည္ ဟုယံုၾကည္ယူဆျခင္း၊ သမၼာက်မ္းစာပါ ဘုရားသခင္၏
ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ စကားတစ္ခုတည္း ေၾကာင့္သာလွ်င္ ကယ္တင္ျခင္း ရႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆျခင္း
ႏွင့္(အက်င့္မပါေသာ)ယံုၾကည္ျခင္း တစ္ခုတည္းေၾကာင့္သာလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ၿပီး ကယ္တင္ျခင္းရႏိုင္သည္
ဟုယံုၾကည္ယူဆျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ေကာင္းမႈပင္ ျပဳေနေစကာမူ၊ အဘယ္ေသာ ပါရမီကိုပင္ က်င့္ေဆာက္တည္ေနေစကာမူ
ထိုအရာမ်ားသည္ မိမိကယ္တင္ျခင္းအတြက္ အခ်ည္းႏွီးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကက္သလစ္ခရစ္ယာန္မ်ားအေနႏွင့္ ႏႈတ္ျဖင့္ေရရြတ္ေသာ ယံုၾကည္ျခင္းတစ္ခုတည္းသာ
မဟုတ္ဘဲ ထိုယံုၾကည္ျခင္း၌ က်င့္ေဆာင္မႈပါမွသာလွ်င္ မိမိကယ္တင္ျခင္းအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ယံုၾကည္ထားၾကပါသည္။
"ယံုၾကည္သည္ဟု
ေရရြတ္႐ံုႏွင့္ လံုေလာက္ၿပီ" ဆိုသည့္ စကားေနာက္ဆက္တြဲသည္ ကိုယ္က်င့္တရားကိုလည္း
တစ္နည္းတစ္ဖံုျဖင့္ ခ်ိန္းေျခာက္ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ယံုၾကည္သည္ဟုဆို႐ံုႏွင့္
လံုေလာက္ၿပီ ဟုေျပာျခင္းသည္ ၀တ္ျပဳစရာမလို၊ ကိုယ္က်င့္တရား မလိုဟု ဆိုလိုလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
၎သည္ ခရစ္ေတာ္၏ ကိုယ္က်င့္ဆိုင္ရာ တရားေတာ္အခ်ဳပ္ ျဖစ္သည့္ "ဘုရားသခင္အေပၚ အၾကြင္းမဲ့ေမတၱာထား
ၾကည္ညိဳျခင္း" ႏွင့္ "လူသားခ်င္းအေပၚ ေမတၱာထား ျမတ္ႏိုးျခင္း" တို႔ကို
တိုက္႐ိုက္ ဆန္႔က်င္ေနသည္။ ဤစာတြင္ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ က်င့္ႀကံမႈႏွင့္ ခြဲထားမရေၾကာင္း
သမၼာက်မ္းစာကို အဓိကအေျခခံ၍ မွတ္သားမိသေလာက္ တင္ျပအပ္ေပသည္။
ေနာက္ခံက်မ္းခ်က္မ်ား
"ယံုၾကည္ျခင္း"
ႏွင့ ္"က်င့္ႀကံျခင္း" တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ယူဆ ကြဲလြဲခ်က္ တရားခံမ်ားမွာ ရွင္ေပါလုႏွင့္
ရွင္ယာကုပ္ တို႔ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ "ယံုၾကည္ျခင္း" ႏွင့္"က်င့္ႀကံျခင္း"
အေၾကာင္းတို႔ကို တင္ျပရာတြင္ ရွင္ေပါလုႏွင့္ ရွင္ယာကုပ္တို႔၏ သြန္သင္ခ်က္မ်ားကို အဓိက
အေျခခံသြားမည္ ျဖစ္သည္။
ဂါလားဆီယာ
(ဂါလာတိ) ၾသ၀ါဒစာ (၂း၁၆)တြင္ ရွင္ေပါလုမွ ေအာက္ပါအတိုင္း သြန္သင္ခဲ့သည္။
"လူတစ္ဦးသည္
ပညတ္တရားကို လုိက္နာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းအားျဖင့္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ေယဇူးခရစ္ေတာ္ကို
ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္သာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေၾကာင္းကို သိၾက၏။ ငါတို႔သည္ ပညတ္တရားကို
လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းအားျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ေျဖာင့္မတ္ရာသို႔
ေရာက္ေစျခင္းငွာ ေယဇူးခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ၾက၏။ အေၾကာင္းမူကား ပညတ္တရားကို လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းအားျဖင့္
မည္သူမွ် ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ မေရာက္ႏိုင္ေပ။" ( ဂါလားဆီယာ ၂း၁၅ မွ ၃း၁၄ အထိ ဖတ္႐ႈ
ႏိုင္သည္)
တဖန္ ေရာမၾသ၀ါဒစာ
၃း၂၈ တြင္လည္း ရွင္ေပါလုမွ ေအာက္ပါအတိုင္း သြန္သင္ထားသည္။
"လူသည္
ပညတ္တရား၏ အက်င့္အားျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္သာလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔
ေရာက္ေၾကာင္းကို ငါတို႔သိၾကရၿပီ။" (ေရာမၾသ၀ါဒစာ ၃း ၂၁ မွ ၄း ၂၅ အထိ ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္)
ရွင္ယာကုပ္ၾသ၀ါဒစာ
(၂း၂၄၊ ၂၆)တြင္ ရွင္ယာကုပ္မွ ေအာက္ပါအတိုင္း သြန္သင္ထားသည္။
"လူတစ္ဦးသည္
ယံုၾကည္ျခင္း တစ္ခုတည္းျဖင့္သာ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ မေရာက္ႏိုင္ဘဲ အက်င့္အႀကံအားျဖင့္
ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔ ေရာက္သည္ကို သင္တို႔သိၾက၏။ အေၾကာင္းမူကား ၀ိညာဥ္ႏွင့္ကင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္သည္
အေသ ျဖစ္သကဲ့သို႔ က်င့္ႀကံမႈ မရွိေသာ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ အေသျဖစ္၏။" (ရွင္ယာကုပ္ၾသ၀ါဒစာ
၂း ၁၄- ၂၆ အထိ ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္)
တူညီေသာ သြန္သင္ခ်က္
ထိုက်မ္းေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားကို
ေပးထားသည့္ အတိုင္းသာ ဖတ္မည္ဆိုလွ်င္ ရွင္ေပါလု ႏွင့္ရွင္ယာကုပ္တို႔သည္ တစ္ပါးကိုတစ္ပါး
ဆန္႔က်င္သြန္သင္ေနသေယာင္ရွိသည္။ ရွင္ေပါလုက
"က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္ မဟုတ္၊ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ သာလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ၾကရသည္"
ဟုဆိုေနသေယာင္ရွိသည္။ တဖန္ ရွင္ယာကုပ္ကလည္း "ဘုရားသခင္၌ ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ မဟုတ္၊
က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္သာလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ၾကရသည္" ဟုဆိုေနသေယာင္ ရွိသည္။ အမွန္မွာ
ရွင္ေပါလုႏွင့္ ရွင္ယာကုပ္တို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္ႀကံျခင္း ဆိုသည့္ သြန္သင္ခ်က္
တစ္ခုတည္းကိုသာ သြန္သင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနသည္ဟုယူဆျခင္းမွာ အနက္ဖြင့္လြဲေသာေၾကာင့္
ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အနက္ဖြင့္ လြဲသည္ ဆိုသည္မွာလည္း (Context) ဆိုသည့္ မည္သည့္ အေျခအေနကို
ေနာက္ခံျပဳ ေျပာဆိုသြန္သင္ထားသည္ကို ထည့္မစဥ္းစားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။
ရွင္ေပါလုသည္ "က်င့္ႀကံျခင္း"
ဟုဆိုရာ၌ "ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ေဆာင္မႈ"၊ "ေမတၱာအရင္းျပဳ လုပ္ေဆာင္မႈ"
မ်ားကိုမဆိုလို။ "ပညတ္ဥပေဒအား လိုက္နာေဆာင္ရြက္မႈ" တို႔ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္
(ၫႊန္း- ဂါလား ၂း၁၆၊ ၃း၂-၁၂ ႏွင့္ ေရာမ ၃း၂၈)။ ထိုပညတ္ဥပေဒဟု ဆိုရာ၌လည္း ဂ်ဴးတို႔၏
ဥပေဒ (သို႔) မိုးဇက္ဥပေဒျဖစ္သည့္ အေရဖ်ားလွီးျခင္း၊ ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္း၊ သတ္မွတ္သည့္ အစာမ်ားကို
ေရွာင္ျခင္း စသည့္တို႔ကို ရည္ညႊန္းျခင္းျဖစ္သည္။ ရွင္ယာကုပ္မွာမူ "က်င့္ႀကံျခင္း"
ဟုဆိုရာ၌ "ေမတၱာအရင္းျပဳ လုပ္ေဆာင္မႈ" မ်ားကို ရည္ၫႊန္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ဥပမာ-
မုဆိုးမမ်ား၊ မိဘမဲ့မ်ား၊ မရွိဆင္းရဲသူမ်ားအား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ လူသားခ်င္းအေပၚ
ေမတၱာထားျခင္း စသည္မ်ားကို ရည္ၫႊန္းသည္ ( ၫႊန္း-ယာကုပ္ ၁း ၂၇၊ ၂း၈၊ ၂း၁၅-၁၆)။ ထို႔ေၾကာင့္
"က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္မဟုတ္"ဆိုသည့္ ရွင္ေပါလု၏အဆိုမွာ မိုးဇက္ဥပေဒသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကို
လိုက္နာျခင္းျဖင့္မဟုတ္ဟု ဆိုလိုၿပီး "က်င့္ႀကံျခင္းျဖင့္သာ" ဆုိသည့္ ရွင္ယာကုပ္၏
အဆိုမွာ ေမတၱာတရားကို က်င့္ေဆာက္တည္ျခင္းျဖင့္သာ ဟုဆိုလိုပါသည္။
ရွင္ေပါလုအေနျဖင့္
"က်င့္ႀကံျခင္း" (သို႔) "ေမတၱာအအရင္းျပဳ လုပ္ေဆာင္မႈ"မ်ားကို ဆန္႔က်င္သည္မဟုတ္။
"က်င့္ႀကံျခင္း" (သို႔) "ေမတၱာအရင္းျပဳ လုပ္ေဆာင္မႈ" မ်ားသည္ ခရစ္ယာန္ဘ၀အတြက္
အေျခခံအုတ္ျမစ္ျဖစ္သည့္ ယံုၾကည္ျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ လိုအပ္မႈ ျဖစ္ေၾကာင္း ပင္လွ်င္ ရွင္ေပါလုမွ
အေလးအနက္ သြန္သင္ထားေပသည္ (ဂါလားဆီယာ အခန္း (၅) မွ အခန္း (၆) ၊ ေရာမ ၾသ၀ါဒစာအခန္း
(၁၂)မွ(၁၅)။
ရွင္ယာကုပ္အေနျဖင့္လည္း
ယံုၾကည္ျခင္းကိုဆန္႔က်င္သည္ မဟုတ္။ ယံုၾကည္ျခင္း အဦးဆံုး ရွိထားရမည္ကို သြန္သင္သည္။
ထို႔ေနာက္ စစ္မွန္ေသာ ယံုၾကည္မႈသဒၵါသည္ က်င့္ႀကံမႈ ပါရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အေလးေပး သြန္သင္ထားျခင္း
ျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-ယာကုပ္ ၂း ၁၄-၂၆)။
ရွင္ေပါလုအေနျဖင့္
ယံုၾကည္ျခင္း "တစ္ခုတည္း" ျဖင့္သာလွ်င္ ဟူ၍ မဆိုသကဲ့သို႔ ရွင္ယာကုပ္ အေနျဖင့္လည္း
က်င့္ႀကံျခင္း"တစ္ခုတည္း"ျဖင့္သာလွ်င္ ဟူ၍မဆိုခဲ့ေပ။
သမၼာက်မ္းထဲမွ "ယံုၾကည္ျခင္း"
"ယံုၾကည္ျခင္း"အတြက္ ဓမၼသစ္က်မ္း
အေခၚအေ၀ၚမွာ ဂရိေ၀ါဟာရပစၥတိစ္ (Pistis) ျဖစ္သည္။
အဓိပၸာယ္မွာ သစၥာရွိျခင္း သို႔မဟုတ္ ယံုၾကည္ပံုအပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပစၥတ်ိဳး (Pisteuô)
ဟုလည္း ေခၚသည္။ အဓိပၸာယ္မွာ ဆက္ကပ္အပ္ႏွံျခင္း ျဖစ္သည္။ ပံုစံတူ ဧ၀ံေဂလိက်မ္းသံုးေစာင္ျဖစ္သည့္
ရွင္မာေတးဦး(ရွင္မႆဲ)၊ ရွင္မာကု ႏွင့္ရွင္လုကာ က်မ္းတို႔၌ ယံုၾကည္ျခင္းကို ခရစ္ေတာ္ႏွင့္
ဆံုဆည္းရျခင္းအျဖစ္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ ဆံုဆည္းျခင္း ဆိုသည္မွာ ပထမအဓိပၸာယ္အားျဖင့္
"ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္း" ျဖစ္သည္။ ထိုယံုၾကည္ျခင္းသည္ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္မ်ားအတြက္
လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္သည္ ( ၫႊန္း-မာကု ၂း၃-၁၀၊ မာေတး ၉း၂-၈၊ လု ၅း၁၈-၂၆)။
ဒုတိယအဓိပၸာယ္မွာ
ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္အေၾကာင္း ႏွင့္အက်င့္ေျပာင္းလဲျခင္းဆိုင္ရာ ခရစ္ေတာ္၏ တရားေဟာခ်က္မ်ားကို
ယံုၾကည္လက္ခံျခင္း ျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-မာကု ၁း၁၅)။ ရွင္ေယာဟန္ ဧ၀ံေဂလိက်မ္း၌ ယံုၾကည္ျခင္းသည္
ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကား(ဓမၼ) ျဖစ္ေသာ ခရစ္ေတာ္ကို အေလးအနက္ ဆည္းကပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ျခင္းသည္
ခရစ္ေတာ္ဆိုသည့္ ပုဂိၢဳလ္ေတာ္ျမတ္ကို အၾကြင္းမဲ့ လက္ခံျခင္း ျဖစ္သည္ ( ၫႊန္း-ေယာ ၁း၁၂-၁၃)။
ယံုၾကည္ျခင္းသည္ အမွန္တရားကို သိျမင္ျခင္း (ၫႊန္း-ေယာ ၄း ၁၆)ႏွင့္ ထိုအမွန္တရား၌ အသက္ရွင္ျခင္းတို႔ျဖင့္
ဆက္စပ္ေနသည္ (ၫႊန္း-ေယာ ၁၃း၁၊ ၁၅း ၁၀၊ ၁၃း ၃၉) ။ ရွင္ေပါလု ေရးသားခဲ့သည့္ က်မ္းမ်ားထဲ၌
ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ခရစ္ေတာ္၌ ျပဳေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္၏ ကယ္တင္းျခင္းကို အသိအမွတ္ျပဳ၀န္ခံျခင္း
ျဖစ္သည္။ "ေယဇူးသည္ အရွင္သခင္ ျဖစ္ေတာ္မူေၾကာင္းကို သင္၏ ႏႈတ္ျဖင့္ ၀န္ခံ၍ ဘုရားသခင္သည္
သူ႔အား ေသျခင္းမွ ထေျမာက္ေစေတာ္မူေၾကာင္းကို သင္၏ စိတ္ႏွလံုး၌ ယံုၾကည္လွ်င္ ကယ္တင္ျခင္း
ခံရလိမ့္မည္"(ေရာမ ၁၀း၉)။ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ဧ၀ံေဂလိ တရားေတာ္ကို လက္ခံျခင္း ျဖစ္သည္
( ၫႊန္း-ေရာ ၁း ၃-၄၊ ၁ေကာ္ ၁၅း ၃-၅)။ ရွင္ေပါလုအတြက္ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ခရစ္ေတာ္၌ ဘ၀သစ္ကို
ျဖစ္ေစသည့္ အရာျဖစ္သည္ ။ "ခရစ္ေတာ္၌ရွိေသာသူသည္ ဖန္ဆင္းျခင္းအသစ္ ျဖစ္ေလ၏"(၂ေကာ္
၅း၁၇)။ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ခရစ္ေတာ္၏ သြန္သင္ခ်က္ကို လက္ခံျခင္း (ၫႊန္း-ေရာ ၁၀း၁၇) ႏွင့္
၎ကို နာခံ လုိက္နာျခင္း (ၫႊန္း-ေရာ ၁း၅၊ ၁၆း ၂၆) ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ယံုၾကည္ျခင္းသည္
လူသားတစ္ေယာက္၏ အသက္ရွင္ ေနထိုင္မႈပံုစံ ျဖစ္သည္။
သမၼာက်မ္းထဲမွ
"က်င့္ႀကံျခင္း"
ဧ၀ံေဂလိ က်မ္းမ်ားထဲ၌
"က်င့္ႀကံျခင္း" ဆုိသည္မွာ လူတစ္ဦးကို ေျဖာင့္မတ္ေစသည့္အရာ ျဖစ္သည္။ ရွင္လုကာက်မ္း
(၁၈း၁၈-၂၃)၌ ထာရ၀အသက္ကို ရရန္ မည့္သည့္အရာကို ျပဳရပါမည္နည္း ဟူေသာ လူငယ္တစ္ဦး၏ ေမးခြန္းကို
ျပန္ေျဖရာမွာ ဘုရားသခင္၏ ပညတ္ေတာ္မ်ားကို လိုက္နာေစာင့္ထိန္းပါ ဟုေယဇူး မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။
ေနာက္ဆံုးေသာ တရားစီရင္ျခင္း အေၾကာင္းကို ေျပာဆိုရာ၌လည္း (ၫႊန္း-မာေတး ၂၅း၃၁-၄၆) (က်င့္ႀကံမႈမရွိ
ေသာ) ဆိတ္မ်ားကို (က်င့္ႀကံမႈရွိေသာ) သိုးမ်ားႏွင့္ ခြဲထားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သည္။
"ငါသည္
ဆာေလာင္ေသာအခါ သင္တို႔သည္ ငါ့အား စားစရာကို ေပးၾက၏။ ငါသည္ ေရငတ္ေသာအခါ သင္တို႔သည္ ငါ့အား
ေသာက္ေရကို ေပးၾက၏။ ငါသည္ သူစိမ္းဧည့္သည္ ျဖစ္ေသာအခါ သင္တို႔သည္ ငါ့အား ပ်ဴငွာစြာ ႀကိဳဆိုၾက၏။
ငါ၌ အ၀တ္မရွိေသာအခါ သင္တို႔သည္ ငါ့ကို အ၀တ္ႏွင့္ လႊမ္းၿခံဳေပးၾက၏။ ငါသည္ ဖ်ားနာေသာအခါ
သင္တို႔သည္ ငါ့ကို ၾကည့္႐ႈၾက၏။ ငါသည္ ေထာင္ထဲ၌ရွိေနေသာအခါ သင္တို႔သည္ ငါ့ထံသို႔ လာၾက၏"(မာေတး
၂၅း၃၅-၃၆)။
ေကာင္းစြာက်င့္ႀကံျခင္း
ႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ေယဇူးခရစ္ေတာ္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ သတိေပးေတာ္မူခဲ့သည္။
"သင္တို႔၏
ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသည္ က်မ္းတတ္ဆရာမ်ားႏွင့္ ဖာရီေဇးဦးတို႔ထက္ မသာလွ်င္ သင္တို႔သည္ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သို႔
၀င္ၾကရလိမ့္မည္ မဟုတ္"(မာေတး ၅း ၂၀)။ လူသားသည္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းအတြက္ ဘုရား၏ ေက်းဇူးေတာ္ကို
မလိုဘဲ ကိုယ္တိုင္က်င့္ႀကံ၍ အျပစ္မ်ားကို မိမိခြန္ မိမိအားႏွင့္သာ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္ ဟုေယဇူး
ဆိုလိုေတာ္မူျခင္း မဟုတ္ေပ။ ခရစ္ေတာ္၌ တည္ျခင္း၊ ဘုရားသခင္၌ တည္ေနျခင္းျဖင့္သာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္
ျဖစ္ေၾကာင္း ဆံုးမ ထားေတာ္မူေပသည္ (ၫႊန္း-ေယာ ၁၅း ၄)။ ခရစ္ေတာ္၌ တည္၊ မတည္ ဆိုသည္မွာလည္း ဘုရားသခင္၏ ပညတ္ေတာ္မ်ားကို
လိုက္နာ၊ မလိုက္နာ ဆိုသည့္ အေပၚ၌ မူတည္၍ သိရွိျမင္သာရေပသည္။ "ကိုယ္ေတာ့္ကို ငါသိပါသည္
ဟုဆိုလ်က္ ကိုယ္ေတာ္၏ ပညတ္ေတာ္မ်ားကို မေစာင့္ထိန္းေသာ သူသည္ လိမ္လည္သူျဖစ္ၿပီး သမၼာတရားသည္လည္း
သူ၌ မတည္ေခ်။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေတာ္၏ စကားကို နာခံေသာ သူ၌ဘုရားသခင္၏ စစ္မွန္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေတၱာေတာ္သည္
ျပည့္စံုေလ၏။ ဤနည္းျဖင့္ ငါတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္၌ တည္ရွိေၾကာင္းကို ေကာင္းစြာ သိရွိႏိုင္မည္
ျဖစ္သည္"ဟူ၍ရွင္ေယာဟန္ ၾသ၀ါဒစာ ပထမေစာင္ (၂း၄-၅)တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိပါသည္။ တဖန္ ေယဇူးကိုယ္ေတာ္သည္လည္း
"ငါ့ကို သခင္၊ သခင္ ဟုေခၚေသာ သူတိုင္း ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ ၀င္ရလိမ့္မည္
မဟုတ္။ ေကာင္းကင္ဘံု၌ရွိေတာ္မူေသာ ငါ့ခမည္းေတာ္၏ အလိုေတာ္ကို ေဆာင္ရြက္ေသာ သူသာလွ်င္
၀င္ရလိမ့္မည္"(မာေတး ၈း၂၁) ဟု မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။
ေမတၱာတရားကို
လိုက္နာက်င့္ႀကံျခင္းႏွင့္ ပညတ္ဥပေဒကို လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ျခင္း
ေျဖာင့္မတ္ျခင္းႏွင့္
ဆက္ႏြယ္၍ သံုးႏႈန္းေသာ ရွင္ယာကုပ္၏ "က်င့္ႀကံျခင္း" ေ၀ါဟာရသည္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းႏွင့္
ဆက္ႏြယ္၍ သံုႏႈန္းေသာ ရွင္ေပါလု၏ "က်င့္ေဆာင္ျခင္း" ေ၀ါဟာရႏွင့္ မတူေပ။ ထို႔ေၾကာင့္
က်င့္ႀကံျခင္းအားျဖင့္ ကယ္တင္ခံရသည္ ဆုိသည့္ ရွင္ယာကုပ္စကားႏွင့္ က်င့္ေဆာင္ျခင္းအားျဖင့္
ကယ္တင္ခံရသည္မဟုတ္ ဆိုသည့္ ရွင္ေပါလု၏ စကားမ်ား မည္သို႔ကြဲျပားေၾကာင္း သိရန္လိုသည္။
"လူသည္
ပညတ္တရား၏ အက်င့္အားျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ သာလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းသို႔
ေရာက္ရသည္"(ေရာ ၂း ၂၈) ဟုရွင္ေပါလုဆိုေသာအခါ ထိုအက်င့္သည္ မိုးဇက္ဥပေဒကို နာခံျခင္းမွ
ျဖစ္ထြန္းလာေသာ အက်င့္ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္ေပါလု ရည္ၫႊန္းပါသည္။ ထိုမိုးဇက္ပညတ္ဥပေဒ ဆိုသည္မွာလည္း
တိုရဥပေဒ သို႔မဟုတ္ အေရဖ်ားလွီးျခင္း (ၫႊန္း-ေရာ ၃း၃၀) ႏွင့္မသန္႔ရွင္းေသာ တားျမစ္အစားအစာမ်ားကို
သံုးေဆာင္ျခင္း (ၫႊန္း-ဂါလား ၂း၁၁ -၁၆၊ ၃း၂-၁၂) ကဲ့သို႔ေသာ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္မႈဆိုင္ရာ
၀ိနည္းဥပေဒတို႔ကို ဆိုလို ျခင္းျဖစ္သည္။
"ငါတို႔သည္
ပညတ္တရားကို လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းအားျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္
ေျဖာင့္မတ္ရာသို႔ ေရာက္ေစျခင္းငွာ ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ၾက၏"( ဂါလား ၂း၁၆)။
ဤက်မ္းခ်က္သည္
ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ မဟုတ္ေသာ လူလုပ္ ဥပေဒမ်ားကို ရွင္ေပါလု ရည္ၫႊန္းေၾကာင္း
သိသာေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂါလားဆီယာ (ဂါလာတိ) ၾသ၀ါဒစာ (၅း ၆)၌ "ေယဇူးခရစ္ေတာ္၌ရွိေသာ သူတို႔အတြက္ အေရဖ်ားလွီးျခင္း
ခံရသည္ျဖစ္ေစ၊ မခံသည္ျဖစ္ေစ မည္သို႔မွ် အက်ဳိးမထူးေပ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအားျဖင့္ ေပၚလြင္ထင္ရွားေသာ
ယံုၾကည္ျခင္းသာလွ်င္ ၎င္းတို႔အတြက္ အေရးႀကီးေလသည္" ဟုရွင္ေပါလု ဆိုထားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ပညတ္တရား၏အက်င့္အားျဖင့္ ကယ္တင္ခံရသည္မဟုတ္ ဟုရွင္ေပါလု ဆိုျခင္းမွာ ထိုမိုးဇက္ဥပေဒမ်ားကို
လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ျခင္းအားျဖင့္ ကယ္တင္မခံရ ဟုဆုိျခင္း ျဖစ္သည္။
ရွင္ယာကုပ္အေနႏွင့္
က်င့္ႀကံျခင္း ဟုဆိုရာ၌ ေကာင္းေသာ အက်င့္၊ ေမတၱာတရားအက်င့္ (ၫႊန္း-ယာ ၂း၈) တို႔ကို
ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ဧ၀ံေဂလိ တရားေတာ္ကို နာခံေသာအားျဖင့္ (ၫႊန္း-ယာ ၁း၂၁) လိုက္နာေစာင့္ထိန္းေသာ
ေမတၱာပညတ္ကို ရည္ၫႊန္းျခင္းျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-ယာ ၁း၈)။ မုဆိုးမမ်ား၊ မိဘမဲ့မ်ား (ၫႊန္း-ယာ
၂း ၂၇)၊ မရွိဆင္းရဲသားမ်ားအား (ၫႊန္း-ယာ ၂း ၅-၆၊ ၁၅-၁၆) ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ျခင္း ႏွင့္
လူသားခ်င္းအေပၚ ေမတၱာထားျခင္း (ၫႊန္း-ယာ ၂း၈)တို႔ကို ဆိုလိုသည္။ ရွင္ယာကုပ္အေနႏွင့္
ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ရာမွ ျဖစ္ထြန္းေသာ ေကာင္းေသာ အက်င့္မ်ားကို သြန္သင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
က်င့္ႀကံျခင္း ဆိုသည္မွာ ၎အတြက္ ခရစ္ေတာ္၏ တရားေတာ္ကို နာခံလိုက္က်င့္ျခင္း ျဖစ္သည္
(ၫႊန္း-ယာ ၁း ၂၂)။
ရွင္ယာကုပ္အေနႏွင့္
က်င့္ႀကံျခင္းကို အေလးေပး သြန္သင္ရျခင္းမွာ မိမိေဟာေျပာေသာ သူမ်ားသည္ ဘာသာ၀င္ ျဖစ္ၿပီးသူမ်ား
ျဖစ္ၿပီး ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္၀န္ခံသည္မွ တစ္ဆင့္တက္၍ ေမတၱာတရားျဖင့္ ဘ၀၌ ယံုၾကည္ျခင္းအသီးအပြင့္
ျဖစ္ထြန္းေစရန္ ရည္ရြယ္ သြန္သင္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။
ရွင္ေပါလုသည္လည္း
ရွင္ယာကုပ္နည္းတူ သြန္သင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ရွင္ေပါလုအေနႏွင့္ ယံုၾကည္ျခင္းကို အေလးေပး သြန္သင္ရျခင္းမွာ မိမိထိေတြ႕ ေဟာေျပာေနရသူ
အမ်ားစုမွာ ယံုၾကည္သက္၀င္ လာမည့္သူမ်ားႏွင့္ ယံုၾကည္သက္၀င္ခါစ ဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
ခရစ္ယာန္တို႔၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ျဖစ္သည့္ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းကို အဦးဆံုး ခိုင္မာေစရန္ျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ၿပီးသည္ေနာက္ ထိုယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ မည္သို႔
ေနထိုင္က်င့္ႀကံရမည္ကိုလည္း အေလးအနက္ထား ေဟာေျပာသြန္သင္ခဲ့သည္။
"လြတ္လပ္မႈရရွိေစရန္ အလို႔ငွာ ခရစ္ေတာ္သည္ ငါတို႔ကို လြတ္ေျမာက္ေစေတာ္မူၿပီ။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၾကည္ ၿမဲၿမံစြာ ရပ္တည္ၾကေလာ့။ ကြၽန္ဘ၀၏ ထမ္းပိုးေအာက္သို႔ ေနာက္တဖန္
မက်ေရာက္ေစၾကႏွင့္" (ဂါလား ၅း ၁)။
"ဘုရားသခင္
ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္အတိုင္း ကိုယ္ေတာ့္ကို အတုယူၾကေလာ့။ … ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၌
ေလွ်ာက္လွမ္းၾကေလာ့" (ဧဖက္ ၅း ၂)။
ဧဖက္ဆု ၾသ၀ါဒစာ
(၄း၁) ၌လည္း မိမိတို႔ ခံယူရရွိေသာ ေခၚေတာ္မူျခင္း ႏွင့္ထိုက္တန္သည့္ ဘ၀အသက္တာကို လိုက္နာက်င့္ႀကံၾကရန္
ဆံုးမထားသည္။ ထိုက္တန္သည့္ ဘ၀အသက္တာျဖင့္ ေနထိုင္ရမည္
ဆိုသည္မွာ ခရစ္ေတာ္၏ ၀ိညာဥ္ေတာ္ကိုလည္းေကာင္း (ၫႊန္း-ဧဖက္ ၄း ၄-၆)၊ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း
လက္ခံရရွိထားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အသစ္ေသာ ဘ၀အသက္တာျဖင့္ (ၫႊန္း-ေရာ ၆း ၄) အသက္ရွင္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ ခရစ္ေတာ္ၾကြလာမည့္ အခ်ိန္အတြက္ ေျဖာင့္မတ္စြာ က်င့္ႀကံၾကရန္၊ အျပစ္တင္ခြင့္ႏွင့္ကင္းစြာ
ေနထိုင္ၾကရန္ႏွင့္ အစြန္းအကြက္မရွိ အသက္ရွင္ၾကရန္လည္း ဆံုးမထားသည္ (ၫႊန္း-၁ သက္သာ ၃း
၁၃၊ ၄း ၃-၇၊ ၅း ၂၃။ ဖိလိ ၁း ၁၀၊ ၂း ၁၅။ ေရာ ၁၆း ၁၉)။
ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္
က်င့္ႀကံျခင္း
ငါယံုၾကည္သည္
သို႔မဟုတ္ ငါ၌ ယံုၾကည္ျခင္း ရွိသည္ဟု ႏႈတ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္႐ံုႏွင့္ လူတစ္ေယာက္၌ အမွန္တကယ္
ယံုၾကည္ျခင္း ရွိသြားသည္ မဟုတ္ေပ။ ႏႈတ္ျဖင့္ေရရြတ္ေျပာဆိုျခင္းသည္ မည္သည့္ အသီးအပြင့္မွ်
မျဖစ္ထြန္းေစလွ်င္ မည္သည့္အက်ဳိးမွ် ေပးစြမ္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရွင္ယာကုပ္က
"လူတစ္ဦးက သူ၌ ယံုၾကည္ျခင္းရွိသည္ ဆိုေသာ္လည္း သူသည္ က်င့္ႀကံမႈ မရွိလွ်င္ မည္သည့္
အက်ဳိးကို ရရွိမည္နည္း" (ယာ ၂း ၁၄) ဟုဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ထက္ "က်င့္ႀကံမႈ
မရွိေသာ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ အခ်ည္းႏွီး သက္သက္ပင္ ျဖစ္သည္" ( ယာ ၂း၂၀) ဟုပင္ ဆိုခဲ့သည္။
"ညီအစ္ကို၊ သို႔မဟုတ္ ႏွမသည္ အ၀တ္အစားလိုအပ္၍ အစားအစာလည္း ခ်ဳိ႕တဲ့ေနပါလွ်င္ သင္တို႔တြင္
တစ္ဦးက ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာျခင္းျဖင့္ သြားေလာ့။ ေႏြးေထြးစြာ ေန၍ ၀လင္စြာ စားပါေလာ ဟုေျပာလ်က္
သူတို႔အား ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လိုအပ္ေသာ အရာမ်ားကို မေပးပါက အဘယ္အက်ဳိးရွိမည္နည္း"
(ယာ ၂း ၁၅-၁၆)။ မိမိ ၀န္ခံထြက္ဆိုသည့္ ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ က်င့္ႀကံမႈကို
ရွင္ယာကုပ္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ယံုၾကည္သည္ဟု ႏႈတ္ျဖင့္ေရရြတ္
ေျပာဆုိ႐ံုုျဖင့္ ငါ၌ ယံုၾကည္ ျခင္း အမွန္ရွိေနၿပီ ဟုတစ္ထစ္ခ် မေျပာႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္ယာကုပ္
ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသို႔သာ ေျပာ၍ ရသည္ဆိုလွ်င္ နတ္ဆိုးမ်ား ပင္လွ်င္ ဘုရားသခင္ကို
ယံုၾကည္ၾကေၾကာင္း (ၫႊန္း-ယာ ၂း၁၉) ေထာက္ျပထားေသးသည္။ ေယဇူးခရစ္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္သည္လည္း
"သူတို႔၏ အက်င့္မ်ားကို ၾကည့္၍ သူတို႔သည္ မည္သို႔ေသာသူမ်ား ျဖစ္သည္ကို သင္တို႔
သိၾကလိမ့္မည္" (မာေတး ၇း၁၆) ဟုမိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ရွင္ယာကုပ္အေနႏွင့္
ယံုၾကည္ျခင္းသည္ က်င့္ႀကံျခင္းမွ ျဖစ္လာသည္ဟု မဆိုေပ။ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ အဦးလာၿပီး ထိုယံုၾကည္ျခင္း
အမွန္ရွိလွ်င္ ေကာင္းေသာ အက်င့္မ်ားကို ျဖစ္ထြန္းေစရမည္ဟု အသားေပး သြန္သင္ျခင္း ျဖစ္သည္
(ၫႊန္း-ယာ ၂း၁၄-၂၆)။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရွင္ယာကုပ္သည္ "အက်င့္တစ္ခုတည္းျဖင့္ သာလွ်င္"
ဟုမဆိုဘဲ "ယံုၾကည္ျခင္း တစ္ခုတည္းျဖင့္ သာလွ်င္မဟုတ္ဘဲ" ဟုဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
ေယဇူးကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္လွ်င္ ဤအခ်က္ကို အခိုင္အမာ အတည္ျပဳထားေပသည္။ "ငါ့ကို ယံုၾကည္ေသာ
သူသည္ ငါျပဳေသာ အမႈအရာတို႔ကို ျပဳလိမ့္မည္။ သူသည္ ယင္းထက္ ႀကီးျမတ္ေသာ အရာမ်ားကိုလည္း
ျပဳလိမ့္မည္"( ေယာ ၁၄း ၁၂)။
ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းသည္
ခရစ္ယာန္တို႔၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ျဖစ္သည္။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ကယ္တင္ခံၾကရသည္။
မွန္၏။ ကယ္တင္ခံရရန္လည္း အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္ရန္လိုအပ္သည္။ စစ္မွန္ေသာယံုၾကည္ျခင္းသည္
ယံုၾကည္သူဘ၀၌ အက်င့္ေကာင္းမ်ားကို ေမြးဖြားေစသည္။ ထိုအက်င့္ေကာင္းမ်ားသည္ ယံုၾကည္သူ၏
ေျဖာင့္မတ္ျခင္းကို တည္ၿမဲေစကာ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးသည္။ ကယ္တင္ျခင္းအတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးသည္ဟု ဆိုရသည္မွာ ကယ္တင္ျခင္းသည္ ရွိၿမဲရွိမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ခံသူအေနႏွင့္
ဆံုး႐ံႈးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေယဇူးက "လူသည္ကား ဤစၾက၀ဠာတစ္ခုလံုးကို အစိုးရေသာ္လည္း
မိမိ၏ အသက္၀ိညာဥ္ ဆံုး႐ႈံးလွ်င္ အဘယ္ အက်ဳိး ရွိမည္နည္း" (မာေတး ၁၆း ၂၆)ဟု မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။
ထို႔အျပင္ မိမိ၏မေကာင္းမႈ အက်င့္မ်ားေၾကာင့္ ကယ္တင္ျခင္း ဆံုး႐ႈံးႏိုင္ေၾကာင္း ရွင္ေပါလုမွ
ျပင္းထန္စြာ သတိေပးခဲ့သည္။ "အေသြးအသား၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ ထင္ရွားလွေပ၏။ ယင္းတို႔သည္ကား
ကာမဂုဏ္က်ဴးလြန္ျခင္း၊မစင္ၾကယ္ျခင္း၊ အက်င့္တရားေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္ျခင္း၊
စုန္းကေ၀ အတတ္ လိုက္စားျခင္း၊ မလိုမုန္းထားျခင္း၊ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ မနာလိုျခင္း၊
စိတ္၀မ္းကြဲျခင္း၊ အုပ္စုကြဲျပားျခင္း၊ သ၀န္တိုျခင္း၊လူ႔အသက္သတ္ျခင္း၊ ေသာက္စားမူးယဇ္ျခင္း
ႏွင့္အေပ်ာ္အပါး လြန္က်ဴးျခင္း စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ ဤအမႈအရာမ်ားကို ျပဳက်င့္ႀကံေသာ သူတို႔သည္
ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္ကို အေမြ ခံၾကရလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ယခင္ ငါသတိေပးခဲ့သည့္ အတိုင္း
သင္တို႔ကို ငါယခု သတိေပးပါ၏"( ဂါလား ၅း ၁၉- ၂၁)။
မည္သို႔ဆိုေစ
ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ က်င့္ႀကံျခင္းတို႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာ အရာျဖစ္သည္။ ၎တို႔သည္ 2 in 1
ျဖစ္သည္။ ရွင္ေပါလု၏ အဆိုအရ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအားျဖင့္ ေပၚလြင္ထင္ရွားေသာ
ယံုၾကည္ျခင္းျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-ဂါလာ ၅း၆)။ ၎ယံုၾကည္ျခင္းမ်ဳိးသည္သာ
ယံုၾကည္ျခင္းမည္ၿပီး ၎ယံုၾကည္ျခင္းက ယံုၾကည္သူတိုင္းအား မိမိကယ္တင္ျခင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ေစႏိုင္မည္
ျဖစ္ေပသည္။
A.သက္ေထြးေအာင္
