ဒီမိုကေရစီဆိုတာ
အစြန္းကြက္မဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္လား
ဒီမုိကေရစီဆုိတာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ တစ္ခုျဖစ္တယ္။
သူကိုယ္ႏႈိက္က ပန္းတုိင္ မဟုတ္ဘူး။ ပန္းတိုင္တစ္ခုအတြက္ အသံုးျပဳစရာ ယာဥ္တစ္ခုသာ ျဖစ္တယ္။
ဘုရားသခင္ ကလည္း လူသားေတြအတြက္ ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကိုမွ် ျပ႒ာန္း ေပးေတာ္မမူခဲ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးဆိုတဲ့ ပန္းတုိင္ကုိ တိုက္႐ိုက္ ဦးတည္ေစမယ့္ ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္
ကိုမဆို သာသနာေတာ္ အေနနဲ႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ေယဘူယ်အားျဖင့္ လက္ခံထားပါတယ္။
တိုင္းျပည္အာဏာ
ဆိုတာကလည္း သူ႔သေဘာ သဘာ၀အားျဖင့္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ တည္ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး
စနစ္တစ္ခုက အျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္တစ္ခုထက္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးကို ပိုမိုထိေရာက္စြာ ေဆာင္ရြက္ေပး
ႏိုင္မယ္ဆိုလွ်င္ အဲဒီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္က ပိုေကာင္းတယ္…
ပိုၿပီး သေဘာက်စရာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ႏိုင္ငံသားျဖစ္တဲ့ ကက္သလစ္ဘာသာ၀င္ေတြ
အေနနဲ႔လည္း မိမိတို႔ ႀကိဳက္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ကို လြတ္လပ္စြာ ႏွစ္သက္ခြင့္ရွိပါတယ္။
သို႔ေပမယ့္လည္း သာသနာေတာ္ အေန နဲ႔ ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္က ဘယ္လို ေကာင္းက်ဳိးေတြရွိၿပီး
ဘယ္လိုဆိုးက်ဳိးေတြ ရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေျပာျပေပးပါတယ္။
လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ေတြထဲမွာ
ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္က ပိုႏွစ္သက္စရာ ျဖစ္တယ္ ဆိုေပမယ့္လို႔ ဒီစနစ္မွာလည္း ဆိုးက်ဳိးေတြ ရွိႏိုင္ေၾကာင္း သာသနာေတာ္က
သတိေပးထားပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးဆံုးျဖတ္ခ်က္
(အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္) ေတြမွာ လူထုေတြကို ပါ၀င္ခြင့္ေပးထားမယ္၊အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္သူေတြကို
အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူေတြကိုယ္တိုင္ ေရႊးခ်ယ္ခန္႔အပ္ပိုင္ခြင့္ ရွိေနမယ္ဆိုလွ်င္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို
တန္ဖိုးထားရမယ္လို႔ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဂြၽန္ေပါလ္-၂ က မိန္႔ခဲ့ပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီးေတာ့လည္း
စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအေၾကာင္း မိန္႔ခဲ့ပါေသးတယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီမွာ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ
ရွိရမယ္၊မွန္ကန္တဲ့ လူသား၀ါဒ ရွိရမယ္။ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဖြံၿဖဳိးရင့္က်က္ဖို႔ ပညာသင္ယူႏိုင္တဲ့
အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိရမယ္၊ေကာင္္းျမတ္တဲ့ အယူအဆေတြကို ေလ့လာဆည္းပူး ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြရွိရမယ္။
ႏိုင္ငံသားအားလံုး ပါ၀င္ႏိုင္ၿပီး တာ၀န္အတူမွ်ေ၀ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြကိုလည္း
ဖန္တီးထားေပးႏိုင္ရမယ္လို႔ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးက မိန္႔ဆိုပါတယ္။
စစ္မွန္တဲ့
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ မစစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကို ခြဲျခားတဲ့အခါ သာသနာေတာ္အေနနဲ႔ စနစ္ရဲ႕
အနစ္သာရကို ၾကည့္ၿပီး ခြဲျခားပါတယ္။ ဒီစနစ္က အမ်ားေကာင္းက်ဳိးကို ျမႇင့္တင္ေပးရဲ႕လား။
ဥပေဒစိုးမိုးမႈ ရွိရဲ႕လား။ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို တကယ္ပဲ နားလည္၊တကယ္ပဲေလးစားရဲ႕လား။ သဘာ၀က
ျပ႒ာန္းေပးလာၿပီး ကိုယ္က်င့္တရားအေပၚ အေျခခံတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို အသိအမွတ္ျပဳရဲ႕လား။
မွန္ကန္တဲ့ လူသား၀ါဒနဲ႔ လူသားေတြကို အက်ဳိးျပဳရဲ႕လား။ အခြင့္အေရးကို ကိုယ္က်င့္တရားထက္၊
အမွန္တရားထက္ ဦးစားေပးေနသလား။ တစ္နည္းအားျဖင့္ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ လုပ္ထံုး
လုပ္နည္း၊ ဖြဲ႕စည္းပံု ဖြဲ႕စည္းနည္း ေတြရဲ႕ အဓိကရလာဒ္ မဟုတ္ဘဲ ယံုၾကည္လက္ခံတဲ့ အႏွစ္သာရတန္ဖိုးေတြရဲ႕
အသီးအပြင့္ျဖစ္ရဲ႕လား ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအႏွစ္သာရတန္ဖိုးေတြက လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ လူ႔အခြင့္အေရးကို
ေလးစားျခင္း၊ ကိုယ္က်င့္တရားကို အေျခခံျခင္း၊ အမ်ားေကာင္းက်ဳိးကို ေရွ႕႐ႈျခင္း စတာေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဆိုးက်ဳိးျဖစ္လာႏိုင္မယ့္
ဒီမိုကေရစီ အေျခအေနကိုလည္း သာသနာေတာ္အေနနဲ႔ သတိေပးထားပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီမွာ ၎ရွိထိုက္တဲ့
ယံုၾကည္မႈ တန္ဖိုးေတြ မရွိဘူးဆိုလွ်င္ လူထုရဲ႕ အာဏာဟာ အမ်ားသေဘာတူညီမႈ အေပၚ သက္သက္၌သာ
တည္ၿပီး အမ်ားစုႏိုင္တဲ့ လူထုအာဏာရွင္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ေကာင္းတယ္၊ ဆိုးတယ္ဆိုတဲ့
တူညီတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္တဲ့အခါ၊ ကိုယ္က်င့္တရားကို တူညီစြာအေလးမထားေတာ့တဲ့အခါ
အမ်ားသေဘာတူ ဆိုတာက ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဟာတိုင္းကို အမွန္လို႔ သတ္မွတ္လာေစႏိုင္တယ္။ အမ်ားသေဘာနဲ႔
လူနည္းစုကို အႏိုင္က်င့္တာမ်ဳိး၊ အႏၲရာယ္ျပဳတာမ်ဳိး သာမက လူမဆန္စြာ ျပဳက်င့္တာမ်ဳိးေတြအထိ
ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ
ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္မွ် လံုး၀ဥႆံု ေကာင္းတယ္ ျပည့္စံုတယ္ ဆိုတာေတာ့ မရွိႏိုင္ပါဘူး။
အမ်ားလူထု သေဘာတူနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ ဒီမိုကေရစီ စနစ္အတြက္ အႏၱရာယ္စည္းကေတာ့ အမွားကို
အမွန္ယူဆ၊ အမွန္ကို အမွားယူဆၿပီး အမ်ားသေဘာတူ ဆံုးျဖတ္မိၾကမယ့္ အေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ
ေကာင္းတာ ဆိုးတာေလးေတြေတာ့ ဒြန္တြဲ ရွိေနတတ္ေပမယ့္ ဆိုးက်ဳိးျဖစ္ႏိုင္မယ့္အရာေတြကို
ဥပေဒ စိုးမိုးမႈျဖင့္ ကာကြယ္ ထိန္းညႇိထားႏိုင္သေရြ႕ေတာ့ ဒီစနစ္က လူသားေတြကို ေကာင္းက်ဳိးျပဳေနအံုးမွာ
ျဖစ္ပါတယ္။ လူသားေတြကို ေကာင္းက်ဳိးျပဳတယ္ ဆိုတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္တစ္ခုရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့
ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
A. သက္ေထြးေအာင္
