ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ျခင္း
လူသည္ အားနည္းေသာ
သတၱ၀ါျဖစ္သည္။ လူ၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈသည္ အကန္႔သတ္ႏွင့္သာရွိသည္။ မိမိကိုယ္ကို မိမိ အစိုးမရေပ။ မိမိသည္ အတိုင္းထက္အလြန္
စြမ္းေဆာင္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ ေသာ္ျငားလည္း မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိခႏၶာကိုယ္ က်န္းမာေရး
ေဖာက္ျပန္၍ မိမိစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈရပ္တန္႔သြားရမည္ကို မသိရေပ။ ၏၊ သည္ မေရြး က်က္မွတ္ေလ့လာ
ႏိုင္စြမ္းေသာ္လည္း မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိ၏ ဦးေႏွာက္ ေဖာက္ျပန္၍ ႐ူးသြပ္ျခင္းႏွင့္အတူ
မိမိ ဉာဏ္ပညာမ်ား အဆံုးသတ္သြားမည္ကို မသိရေပ။ စီမံကြပ္ကဲ ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ္လည္း မည္သည့္အခ်ိန္၌
မည္သို႔ေသာ အဖ်က္အေမွာင့္ ပေယာဂေၾကာင့္ မိမိ စီစဥ္ထားသည္မ်ား ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ရမည္ကို
မသိရေပ။ လူေတြ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သည္ ဆိုသည့္ လုပ္ေဆာင္မႈတိုင္း၌ ဤလုပ္ေဆာင္မႈ အမွန္တကယ္
ၿပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္သြားရန္ လူေတြ အစိုးမရႏိုင္ေသာ၊ လက္လွမ္းမမီေသာ တြန္းအားမ်ား လိုအပ္ေနေပသည္။
ထိုတြန္းအားမ်ားကို ေပးႏိုင္သူမွာ ဘုရားသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လူသည္ ဆုေတာင္းရန္
လိုအပ္သည္။ လိုအပ္သည့္ အေလ်ာက္လည္း ဘုရားထံဆုေတာင္းၾကသည္။
လူ၏ေတာင့္တမႈ
တစ္ခုခုကိုရခ်င္ေသာ၊
လိုခ်င္ေသာ၊ တစ္ခုခုကို ျဖစ္ခ်င္ေသာ စိတ္ဆႏၵ လူတိုင္း၏စိတ္၀ယ္ အစဥ္ကိန္းေအာင္းေနေပသည္။
ထို႔ထက္ ထုိဆႏၵေလးမ်ားကို ျပည့္၀ေစလုိသည့္ ဆႏၵလည္း လူတိုင္း၏ စိတ္တြင္ ေပ်ာက္မျပယ္
အစဥ္ အျမစ္တြယ္လ်က္ ႐ွိေပသည္။
လူသည္ မိမိအားနည္းေၾကာင္း၊
အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိသာ စြမ္းႏိုင္ေၾကာင္းကို ႏႈတ္မွ မ၀န္ခံသည့္တိုင္ အနည္းဆံုး စိတ္ထဲတြင္သိမွတ္
လက္ခံထားေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မိမိ ျပည့္၀ေစလိုသည့္ စိတ္ဆႏၵ အားလံုးကို မိမိတစ္ေယာက္တည္း
လုပ္ယူျဖည့္ဆည္း ေစႏိုင္လိမ့္မည္ဟုလည္း လူသူတိုင္းစိတ္တြင္ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္သိမွတ္မထားေပ။
ထိုသို႔ မိမိအားနည္းေၾကာင္းကို
စိတ္တြင္းမွ သိမွတ္၀န္ခံထားေသာ လူသားသည္ သိစိတ္ျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မသိစိတ္ျဖင့္
ေသာ္လည္းေကာင္း မိမိ အားကိုးရာ အေဖာ္ကို အၿမဲရွာေဖြေနတတ္သည္။ ထိုသို႔ ရွာေဖြရာ၌ လူတိုင္းသည္
မိမိလို လူသားေတြသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိလိုပင္ သူတို႔တေတြလည္း အားနည္းၾကေၾကာင္း ေတြ႔ျမင္ခံစားရ
ေပသည္။ ေလာက၌ အေကာင္းဆံုး၊ အျဖဴစင္ဆံုး၊ အေတာ္ဆံုး၊ စြမ္းအားအႀကီးဆံုး ဟုသမုတ္ခံထားရေသာ
လူသတၱ၀ါအပါအ၀င္ အားလံုးေသာ အရာတို႔သည္ အားနည္းမႈ၊ ခြၽတ္ယြင္းမႈ အနာအဆာေတြႏွင့္သာ ရွိေနေသးေၾကာင္းကို
လူတိုင္း မေက်မနပ္ ေတြ႔ႀကံဳခံစားရေပသည္။ ဤအေတြ႕အႀကံဳမွ ရင့္က်က္ေနေသာ လူ႔ႏွလံုးသားတုိင္းသည္
ျပည့္စံုမႈ၊ ေကာင္းျမတ္မႈ တို႔ကို လံုး၀ထပ္မလိုေတာ့ဘဲ ခြၽင္းခ်က္မ႐ွိအျပည့္စံုဆံုးေသာ၊
အႀကီးျမတ္ဆံုးေသာ၊ ဘုန္းတန္ခိုး အထက္ျမက္ဆံုးေသာ စသည့္၊ စသည့္ ၀ိေသသ ဂုဏ္ေတာ္ပိုင္ရွင္
တစ္ဦးကို အၾကြင္းမဲ့ ေတာင့္တၾကသည္။ ထိုပုဂိၢဳလ္မ်ဳိး ရွိရမည္ဟုလည္း ဆက္စပ္ေတြးေခၚ၍
ယံုၾကည္ၾကသည္။ ထိုပုဂိၢဳလ္သည္ သဘာ၀ထက္ သာလြန္ႀကီးျမတ္ၿပီး ဘုန္းတန္ခိုးႏွင့္ ျပည့္၀လ်က္
အလံုးစံုကို တတ္ႏိုင္သူျဖစ္သည္။ ထိုပုဂိၢဳလ္သည္ မိမိအားကိုးရမည့္၊ မိမိခိုလႈံရမည့္
အမွန္ကန္ဆံုးေသာ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္သည္။ သူသည္ မိမိ၏ စိတ္ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္စြမ္းသည္။
မိမိ လုပ္ေဆာင္မႈတိုင္းကို ခလုတ္မထိ ဆူးမျငိေစဘဲ ခရီးဆံုးသည္အထိ တြန္းပို႔ေပးႏိုင္စြမ္းသည္။
ထိုသို႔ ျဖည့္ဆည္း ကူညီေပးႏိုင္ေၾကာင္းကိုလည္း လူတိုင္းက ယံုၾကည္လက္ခံထားသည္။ ယံုၾကည္
လက္ခံသည့္ အတိုင္းလည္း ထိုပုဂိၢဳလ္ကို တိုင္တည္၍ ဆုေတာင္းၾကသည္။
ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္
လူသား
လူတိုင္းဆုေတာင္းၾကသည္။
လူသည္ ဗီဇခံအားျဖင့္ ဆုမေတာင္းဘဲ မေနႏိုင္။
ဘ၀မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ဆုမေတာင္းဖူးဟု ဆိုႏိုင္ေသာသူ ေလာက၌ရွိမည္ မထင္။ ဆုပန္သည္၊
ဆႏၵျပဳသည္၊ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ စိတ္တြင္းခံ၌ ဆုေတာင္းပါသည္ ဆိုသည္ကို မည္သူမွ်ျငင္းမရေပ။
ဆုေတာင္းျခင္းသည္ လူကဖန္တီး တီထြင္လိုက္ေသာ ဓေလ့တစ္ခု မဟုတ္။ ၎သည္ သဘာ၀ထက္ သာလြန္ ႀကီးျမတ္ေသာ
ဘုန္းတန္ခိုးေတာ္ရွင္ ပုဂိၢဳလ္ေတာ္ျမတ္ကို သိမွတ္ေသာ စိတ္မွ ေမြးဖြားလာျခင္း ျဖစ္သည္။ဆုေတာင္းျခင္းသည္
အခ်ည္းႏွီး မျဖစ္။ ျဖဴစင္႐ိုးသားေသာ စိတ္ႏွလံုးႏွင့္ ဘုရားအေပၚ အျပည့္အ၀ယံုၾကည္မႈ ရွိေနလွ်င္
ဆုေတာင္းျခင္း အမႈတိုင္းသည္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိေပသည္။ ရွင္မာကုက်မ္း(၂၁း၂၂)၌ ေယဇူးႁမြတ္ဆိုသည္မွာ
"ယံုၾကည္လ်က္ ပတၱနာျပဳ၍ ဆုေတာင္းသမွ်တို႔ကို သင္တို႔ ရၾကလိမ့္မည္" ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ဆုေတာင္းျခင္းက
မိမိအေပၚ ယံုၾကည္မႈ နည္းေစသလား
လူ႔စြမ္းအားႏွင့္
လံုး၀မတတ္ႏိုင္ေတာ့သည့္ အေျခေနမ်ဳိးအတြက္ မဟုတ္ဘဲ သာမာန္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းႏွင့္ လူလုပ္ႏိုင္စြမ္းေသာ
အေသးအမႊား ကိစၥမ်ားတို႔အတြက္ ဆုေတာင္းျခင္းသည္ မိမိအေပၚ မိမိ ယံုၾကည္မႈေလွ်ာ့နည္းေစေၾကာင္း
အခ်ဳိ႕က စိတ္ပညာ ႐ႈေထာင့္မွ သံုးသပ္ အျငင္းပြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆုေတာင္းျခင္းသည္ ထိုသို႔
မဟုတ္ဘဲ မိမိအေပၚ ယံုၾကည္မႈကိုပင္ တိုးပြားေစပါသည္။မိမိလုပ္ႏိုင္ပါသည္ဟု ထင္ရေသာ အမႈကိစၥတို႔အတြက္
ဆုေတာင္းသည္ဟုဆိုရာ၌ မိမိ လိုခ်င္၊ ရခ်င္၊ျဖစ္ခ်င္သည့္အရာကို ေတာင္းေလွ်ာက္ၿပီး၊ သူ႔အလိုအေလ်ာက္
ဘြားကနဲ ေပၚလာမည့္ အေျဖကို ထုိင္ေစာင့္ေနျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္။ မိမိိဘက္၌ကလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး
ပါ၀င္ႀကိဳးစား ရယူျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္ ဘုရားငါ၌ရွိေနသည္၊ ဘုရားငါ့ကို
ကူမည္၊ ငါ့ဆႏၵကို ဘုရား အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးမည္ ဟူေသာ ယံုၾကည္မႈမ်ဳိး
႐ွိေန၍မိမိကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစား လုပ္ယူရာ၌ မိိမိအေပၚမိမိ ပိုမို ယံုၾကည္မႈ႐ွိလာသည္။
မိမိစိတ္တြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပိုမိုလင္းလက္လာၿပီး ႀကိဳးစားခ်င္သည့္စိတ္ကလည္း ပိုမိုထက္သန္လာေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဆုေတာင္းျခင္းသည္ မိမိအေပၚမိမိ ယံုၾကည္မႈကို မေလွ်ာ့နည္းေစသည္သာမက မိမိအေပၚယံုၾကည္မႈကိုပင္
ပိုမို တိုးပြားေစပါသည္။
ဆုေတာင္းျခင္းအေပၚ
သံသယံပြားစရာမရွိ
ဆုေတာင္းျခင္းဆိုသည့္
အမႈကို လူတိုင္း ျပဳတတ္ၾကသည္။ ဆုေတာင္းသူတိုင္းသည္ တန္ခိုးေတာ္ရွင္ ဘုရားပုဂၢိဳလ္ေတာ္ျမတ္ကို
သိမွတ္ၾကသည္။ ဘုရား ဟုဆိုလွ်င္ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ဟုသာ မည္သူမွ် မျမင္ၾက။ ဘုရား ဟုဆိုလွ်င္
သဘာ၀ထက္သာလြန္ ႀကီးျမတ္ေသာ ဘုန္းတန္ခိုးေတာ္ရွင္ ျဖစ္သည္ ဆိုသည္ကို လူတိုင္း၏စိတ္တြင္
သိမွတ္လက္ခံထားၾကေပသည္။ ထို႔အတူ ဆုေတာင္းသည္ ဟုဆိုလွ်င္ စိတ္ေျဖရာသက္သက္ မိမိဆႏၵကို
အဓိပၸာယ္မရွိရြတ္ဆိုေနျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ဘုရားရွင္ကို တိုင္တည္ၿပီး မိမိဆႏၵ ျပည့္၀ေစရန္
ေတာင္းဆုျပဳလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ဆုေတာင္းျခင္းသည္ အဘယ္ေသာအခါမွ် အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္၊ အက်ဳိးလည္း
မယုတ္ေစပါ။ ဆုေတာင္းျခင္းအက်ဳိးကို ခံစားရသူမ်ား ဘာသာတိုင္း၊ ဘာသာတိုင္း၌ မေရမတြက္
ႏိုင္ေအာင္ပင္ ရွိေနၾကသည္။ လူတိုင္း ေတြ႕ေန ျမင္ေနက် ဆုေတာင္းျပည့္... ဆိုသည့္ စာတန္းႀကီးသည္ပင္
ဆုေတာင္းျခင္းအေပၚ သံသယ ပြားစရာ မလိုေၾကာင္း အခိုင္အမာ သက္ေသျပေနေပသည္။
က်င့္ၾကံ အားထုတ္မလား၊
ဆုေတာင္းမလား
ေအာင္ျမင္မႈ
တစ္ခုအတြက္ ကိုယ္ ကုိယ္တိုင္ လုပ္မွ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ က်င့္မွ ရသည္။ ဟုတ္ေပသည္။
ပါရမီ ျဖည့္ဆည္း က်င့္ေဆာက္ တည္ရာ၌လည္း မိမိ၏ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္မွာ
ျငင္းစရာမရွိေပ။ သို႔ေသာ္လည္း က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈသည္ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္လာသည္ မဟုတ္။ က်င့္ႀကံ
အားထုတ္ရန္ ဆႏၵေတာ့ အမွန္ ရွိရမည္ပင္။ ဆႏၵဟု ဆိုရာ၌လည္း ဗီဇခံ သဘာ၀ေၾကာင့္ လူ႔စိတ္သည္
ေကာင္းရာ ဘက္ကို အစဥ္တိမ္းၫႊတ္ ေနသည္မဟုတ္။ အၿမဲတမ္း မေကာင္းဘက္ကို တိမ္းၫႊတ္ေနတတ္ေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း "ငါကိုယ္တိုင္ျပဳမူေသာ အက်င့္တို႔ကိုပင္ ငါနားမလည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္
ငါသည္ ငါျပဳလုပ္လိုသည့္အတိုင္း မျပဳက်င့္ဘဲ ငါရြံရွာ မုန္းတီးေသာ အမႈကိုသာ ျပဳက်င့္၏"
(ေရာ ၇း၁၅)ဟု ရွင္ေပါလု ကိုယ္တိုင္ ၀န္ခံခဲ့ ေလသည္။ လူသည္ မိမိစိတ္ကိုပင္ အစိုးမရႏိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ေကာင္းသည္ကိုသိသည္။ ေကာင္းသည့္ အမႈကို ျပဳက်င့္ရမည္ကိုလည္း သိသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ဆႏၵက
မလိုက္။ မေကာင္းသည္ကို သိသည္။ မေကာင္းသည့္ အမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ ရမည္ကိုလည္း သိသည္။ သို႔ေသာ္
စိတ္ဆႏၵက မေန။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသည္ အက်င့္တစ္ခုကို မျပဳခင္ကပင္လွ်င္ ဘုရား၏ကူညီမႈကို
လိုအပ္ေနေပ သည္။ ေကာင္းသည္ကို ျမတ္ႏိုးက်င့္ႀကံလိုသည့္ ဆႏၵ၊ မေကာင္းသည္ကို ရြံမုန္း
ေရွာင္ၾကဥ္လိုသည့္ ဆႏၵရွိရန္ ဆုေတာင္းဖို႔ လိုအပ္ေပသည္။ ထို႔ထက္မက က်င့္ႀကံအားထုတ္
ေနစဥ္ကာလ စိတ္အား၊ ဉာဏ္အား၊ ကာယအား ရရွိထက္ျမက္ေစရန္လည္း ဆုေတာင္းရန္ လိုအပ္ေပသည္။
အေၾကာင္းမွာ လူသည္ ဘုရားေပးေသာ ခြန္အားျဖင့္ အရာရာကို စြမ္းေဆာင္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-ဖိလိ ၄း၁၃)။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသည္ ကိုယ္က်င့္သီလ ေဆာက္တည္ရာ၌ ဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္သာ
မေက်နပ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ မိမိခြန္ မိမိအား တစ္ခုျဖင့္သာ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ေန၍လည္းမရေပ။
ဆုေတာင္းရင္းႏွင့္ က်င့္ႀကံအားထုတ္၊က်င့္ႀကံအားထုတ္ရင္းႏွင့္ ဆုေတာင္းျခင္းျဖင့္ မိမိဘ၀ကို ဘုရားႏွင့္ အၿမဲတေစေပါင္းစပ္ကာ
စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမည့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ လူ႔ဘ၀ဆီသို႔ လွမ္းခ်ီေနၾကရမည္ ျဖစ္ေပသည္။
A.သက္ေထြးေအာင္
