သနား၍လည္း မသတ္ႏွင့္
လူ႔အသက္သည္
ျမင့္ျမတ္ တန္ဖိုးရွိသည္။ ၎င္းကို မည္သူမွ် ဖ်က္ဆီးပိုင္ခြင့္ မရွိေပ။ ဘုရားသခင္ တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္
အသက္သခင္ျဖစ္ေတာ္မူ သည္။ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ အသက္၏ ရွင္ျခင္းႏွင့္ေသျခင္းကို
အစိုးရပိုင္ခြင့္ ရွိေတာ္မူသည္ (ၫႊန္း-တရား ၃၂း ၃၉)။ မည္သည့္ လူသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ်
မိမိအသက္ကို ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ပါးသူ၏ အသက္ကို ေသာ္လည္းေကာင္း ႏႈတ္ယူပိုင္ခြင့္ မရွိေပ။
"လူ႔အသက္ကို မသတ္ႏွင့္" ဟုလည္း ပညတ္လာေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေ၀ဒနာခံစားေနရေသာ
လူနာတစ္ဦးအား သနားသျဖင့္ မိမိပေယာဂေၾကာင့္ တမင္ေသေစျခင္းသည္ လူသတ္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ
မိမိေ၀ဒနာမ်ား မခံထမ္းလိုေတာ့၍ တစ္ပါးသူတစ္ဦးအား မိမိ၏ အသက္ကို တမင္ႏႈတ္ယူေစျခင္းသည္လည္း
မိမိအေပၚ မိမိေသေၾကာင္းႀကံသည့္ လူသတ္ျပစ္မႈပင္ ျဖစ္သည္။
သနား၍သတ္သည္
ဟုဆိုရာ၌ ေ၀ဒနာခံစားေနရသူလူနာအားလည္းေကာင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့သည့္ ေရာဂါသည္လူနာအားလည္းေကာင္း
ေသေစႏိုင္ေသာ ေဆးရည္ကို ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ထိုးသြင္းျခင္းျဖင့္ အသက္ကို တမင္ရည္ရြယ္ ႏႈတ္ယူလိုက္ျခင္းကို
ဆိုလိုသည္။ ၎င္းသည္ လူသတ္မႈပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လူနာ၏ နာက်င္မႈ ေ၀ဒနာကို သက္သာေစမည့္
ေဆးသည္ ျပင္းလြန္း၍ လူနာ၏ သက္တမ္းကို တိုေစမည္
ဆိုသည့္တိုင္ ထိုေဆးျဖင့္ ကုသမႈကိုခံယူႏိုင္သည္။ ကုသခံခြင့္လည္း ရွိသည္။ အေၾကာင္းမွာ
ေဆးသည္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးအျဖစ္ လူနာ၏ အသက္ကို ထိခိုက္မႈ ရွိေသာ္လည္း ၎င္းကို ေသေစလို၍
အသံုးျပဳသည္ မဟုတ္ဘဲ နာက်င္မႈေ၀ဒနာ ေျဖေလွ်ာ့ေပးရန္ အတြက္သာ တိုက္႐ိုက္ရည္ရြယ္ အသံုးျပဳေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္။
သနား၍သတ္သည္ဟု
ဆိုရာ၌ ခႏၶာသက္အတြက္ လိုအပ္ေသာ အဟာရႏွင့္ေဆး၀ါးမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ျခင္းျဖင့္ ေသေစလိုေသာ
ဆႏၵျဖင့္ လူနာတစ္ဦး၏ အသက္ကို တမင္ဆံုး႐ႈံးေစမည္ဆိုလွ်င္ ဤအမႈသည္လည္း လူသတ္ျပစ္မႈပင္ျဖစ္သည္။
သနားၾကင္နာ၍
သတ္ရသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ထိုသနားၾကင္နာျခင္းသည္ သနားၾကင္နာျခင္းမမည္။ စစ္မွန္ေသာ သနားၾကင္နာျခင္းသည္
သူတစ္ဦး၏ အသက္ကို ေသေစလိုေသာ သေဘာမရွိ။ အားေပးႏွစ္သိမ့္ရန္၊ ေစာင့္ေရွာက္ရန္၊ ကယ္တင္ရန္၊
အတူမွ်ေ၀ခံစားရန္ စသည့္ သေဘာမ်ားသာရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သနား၍ သတ္ရပါသည္ ဟုဆိုလာလွ်င္
၎င္းသည္ သနားျခင္း အတုအေယာင္သာ ျဖစ္ေပမည္။ ထို႔အျပင္ လူတိုင္း၌ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာရွိသည္။
လူ႔ဂုဏ္သိကၡာအရ လူတိုင္း၌ အသက္ရွင္ပိုင္သည့္ အခြင့္အေရးရွိသည္။ ဤအသက္ရွင္ပိုင္ခြင့္ကို
မည္သူမွ် ဖ်က္ဆီးပိုင္ခြင့္ မရွိေပ။
သနား၍သတ္ျခင္းသည္
မွားယြင္းသည့္ လုပ္ရပ္ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎င္းသည္ လူတစ္ဦးအား တမင္ေသေစရန္
တိုက္႐ိုက္ရည္ရြယ္လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေသအ့ံဆဲ လူနာအား အခ်ိဳ႕ေသာ
အေျခအေန၌ ကုသမႈမေပးဘဲ ေသခြင့္ေပးျခင္းသည္ မွားယြင္းေသာ လုပ္ရပ္မမည္ေပ။ ဤေနရာတြင္ ကုသမႈဟုဆိုရာ၌
သာမာန္ ကုသမႈႏွင့္ သာမာန္မဟုတ္ေသာ ကုသမႈဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ခြဲျခားႏိုင္သည္။ သာမာန္ကုသမႈသည္
လူနာႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားအား ၀န္မျဖစ္ေစဘဲ လူနာကို အက်ဳိးျပဳေစမည့္ ကုသမႈမ်ဳိးကို
ဆိုလိုသည္။ သာမာန္မဟုတ္ေသာ ကုသမႈသည္ လူနာ၀န္ႏွင့္မမွ်ေသာ၊ လူနာေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား၏
၀န္ႏွင့္မမွ်ေသာ ကုသမ်ဳိးကို ဆိုလိုသည္။ ]၀န္] ဟုဆိုရာမွာ ကုန္က်မႈ သို႔မဟုတ္ အဆင္မေျပမႈ
ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သုိ႔ နာက်င္မႈ သို႔မဟုတ္ ဒုကၡလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
အခ်ဳိ႕ေသာ ကုသမႈမွာ
လူနာ၏ ၀န္ႏွင့္မမွ်ေသာ ကုသမႈမ်ဳိးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပင္းထန္သည့္ေ၀ဒနာခံစားေစျခင္း၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ
ထိခိုက္ေစျခင္း၊ ေပ်ာက္ကင္းမည့္ အာမခံခ်က္မေပးႏိုင္ျခင္း၊ စမ္းသပ္မႈအတြက္သာ ျဖစ္ေစျခင္း၊
တတ္ႏိုင္သည္ထက္ အဆမတန္ ကုန္က်မ်ားလြန္းေနျခင္း စသည့္အက်ဳိးမ်ား ျဖစ္ေပၚေစေသာ ကုသမႈမ်ဳိးသည္
သာမာန္မဟုတ္ေသာ ကုသမႈမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ဤကုသမႈမ်ိဳးကို ခံယူရန္ လူနာ၌တာ၀န္မရွိ။ ဆုိလိုသည္မွာ
ဤကုသမႈမ်ဳိးကို ျငင္းဆန္လိုက္၍ ေသဆံုးရမည္ ဆိုသည့္တိုင္ေအာင္ လူနာ၌ ျငင္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိသည္။
ေစာင့္ေရွာက္ သူမ်ားအေနႏွင့္လည္း ထိုကုသမႈမ်ဳိးကို လူနာအစား ျငင္းဆိုေပးရမည္ဆိုလွ်င္
ျငင္းဆိုေပးပိုင္ခြင့္ရွိၿပီး တစ္ပါးသူကို ေသေစသည့္ အျပစ္မျဖစ္ေပ။
သာမာန္ႏွင့္သာမာန္မဟုတ္
ဟုဆိုရာ၌လည္း အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားအတြက္ သာမာန္ဟုထင္ရေသာ ကုသမႈမ်ဳိးသည္ တစ္ပါးသူအတြက္ သာမာန္မဟုတ္
ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ ဥပမာဆိုရေသာ္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ အလယ္အလတ္ပိုင္းျဖစ္ၿပီး က်န္းမာေရးအရႀကံ့ခိုင္သည့္
လူနာအတြက္ ႏွလံုးအစားထိုးကုသမႈသည္ သာမာန္ကုသမႈ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း အသက္(၉၀)အရြယ္ ကင္ဆာေရာဂါသည္
အဖြားအိုအတြက္မူ ႏွလံုးအစားထိုး ကုသမႈသည္ လူနာအေျခအေနႏွင့္ ၀န္မမွ်ေသာ သာမာန္မဟုတ္သည့္
ကုသမႈမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ သန္းၾကြယ္သူေဌးအတြက္ သိန္းတစ္ရာတန္ ကုသမႈသည္ သာမာန္ ကုသမႈ
ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း က်ပန္း လက္လုပ္လက္စားလူနာတစ္ဦးအတြက္မူ သိန္းတစ္ရာ တန္ ကုသမႈသည္
သာမာန္မဟုတ္ေသာ ကုသမႈ ျဖစ္ေပသည္။ ဤသာမာန္ မဟုတ္ေသာ ကုသမႈအတြက္ ကာယကံရွင္လူနာ ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊
ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း တာ၀န္မရွိေပ။ တာ၀န္မရွိဟု ဆိုေသာ္လည္း
မလုပ္ရ ဟုမဆိုလို။ ေစတနာအေလ်ာက္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ေပသည္။
ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားသည္ အထူးသျဖင့္
မိမိႏွင့္ ေသြးသားေတာ္စပ္သူလူနာမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေနေခ်ကာမူ အတတ္ႏိုင္ဆံုး
ျပဳစုကုသေပးခ်င္ၾကသည္။ ႀကိဳးလည္း ႀကိဳးစားေပးၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသာမာန္မဟုတ္သည့္
ကုသေပးမႈ၌ လူနာ၏ ၀န္ႏွင့္မမွ်လြန္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား၏ ၀န္ႏွင့္မမွ်လြန္း၍
ေသာ္လည္းေကာင္း လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရမည္ဆိုလွ်င္ မိမိ၌ အျပစ္ဆိုစရာမရွိေပ။
သာမာန္မဟုတ္ေသာ
ကုသမႈမ်ဳိးအတြက္ လူနာ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား၌ ေသာ္လည္းေကာင္း တာ၀န္မရွိေသာ္လည္း
သာမာန္ကုသမႈမ်ဳိးအတြက္ လူနာ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား၌ ေသာ္လည္းေကာင္း တာ၀န္ရွိေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လူနာမွ သာမာန္ ကုသမႈမ်ဳိးကို ျငင္းဆန္၍ မိမိကိုယ္ကို တမင္ေသေစလွ်င္လည္းေကာင္း၊
ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားမွ သာမာန္ကုသမႈမ်ဳိးကို မေပးဘဲ လူနာကို တမင္ေသေစမည္ ဆိုလွ်င္လည္းေကာင္း
၎င္းသည္ လူကိုေသေစမႈျဖစ္သည္။ ၎င္းျပစ္မႈအတြက္လည္း သက္ဆိုင္သူကို အျပစ္ဆုိထိုက္ေပသည္။
A.သက္ေထြးေအာင္
