အမွန္တရားဆီသို႔
ပ်ံသန္းမည့္ ေတာင္ပံတစ္စံု
အခ်ဳိ႕တို႔သည္
အေတြးအေခၚအားျဖင့္ အမွန္တရားတစ္ခုကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အသက္ရွင္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕တို႔မွာ ယံုၾကည္မႈအားျဖင့္
အမွန္တရားတစ္ခုကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အသက္ရွင္ၾကသည္။ ဆင္ျခင္ဉာဏ္သည္ ယံုၾကည္မႈကို ေ၀ဖန္႐ႈပ္
ခ်ၿပီး ယံုၾကည္မႈသည္လည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကိုျပန္လွန္ စိန္ေခၚတတ္သည္။ ဆင္ျခင္ဉာဏ္သည္ မိမိဆင္ျခင္ေတြးေခၚႏိုင္သည့္
႐ုပ္ေလာကအတြက္သာ ေတြးေခၚ အေျဖရွာေနသည္ မဟုတ္၊ လူ႔ဘ၀တြင္ ေတြ႔ႀကံဳခံစားရသည့္ ႐ုပ္လြန္
ေလာက အတြက္ကိုပါ စိတ္၀င္တစား ေတြးေခၚ အေျဖရွာလ်က္ ထင္ေၾကးအမ်ဳိးမ်ဳိး ေပးလ်က္ရွိသည္။
ဆင္ျခင္ဉာဏ္သည္ တစ္ဖက္၌ ယုတၱိတန္မႈကို တရားေသ ဆြဲကိုင္ထားေသာ္လည္း စိတ္မွ ခံစားသိေနသည့္
႐ုပ္လြန္သဘာ၀တရားကိုလည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘဲ ရွိေနသည္။ ထို႔နည္းတူ ယံုၾကည္မႈသည္ တစ္ဖက္၌
ေမးခြန္းထုတ္စရာ မလိုေတာ့သည့္ အၾကြင္းမဲ့ ျပည့္စံုမွန္ကန္ျခင္း တရားသေဘာကို ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ္လည္း ယံုၾကည္မႈ၏ က်ဳိးေၾကာင္းညီၫႊတ္မႈကို တစ္စြန္းတစ္စေတာ့ သိခ်င္ေနသည္။ အမွန္ေတာ့ ဦးေႏွာက္၏
ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ႏွင့္စိတ္၏ ခံစားယံုၾကည္မႈတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳ၍ မတူညီေသာ
အမွန္တရားကို ရွာေဖြေနၾကသည္မဟုတ္။ ၎င္းတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္းပံ့ပိုး ျပည့္စံုေစလ်က္ အမွန္တရားတစ္ခုဆီကိုသာ
ဦးတည္ ပ်ံသန္းေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ဆင္ျခင္ဉာဏ္
လူ႔တိုိင္း၏စိတ္တြင္
အမွန္တရားကို ရွာေဖြလိုသည့္ဆႏၵ ကိန္းေအာင္း ေနသည္။ လူသည္ အမွန္တရားကို သိခ်င္သည္။ သိခ်င္သည့္
အမွန္တရားကို လည္း မိမိ၏ဉာဏ္ျဖင့္ စဥ္းစားေတြးေခၚ၍ရွာေဖြသည္။ လူသည္ မိမိ သိသည္ကို သိေနသည္။
မိမိ သိသည့္အရာသည္ မွန္၊ မမွန္ ဆိုသည္ကိုလည္း စဥ္းစား ေတြးေခၚႏိုင္သည္ (ၫႊန္း-ေရာ ၂း၁၅)။
မွားသည္ဟု ဆင္ျခင္ဉာဏ္သိက ဆံုးျဖတ္ေပးေသာအရာကို ျငင္းပယ္၍ မွန္သည္ဟု သိေသာအရာကို ေက်နပ္စြာလက္ခံသည္။
လူသည္ အမွန္တရားကို သိ႐ံုသာ ရွာေဖြသည္ မဟုတ္။ သိရွိေသာ အမွန္တရားကို ဘ၀တြင္ ေဖာ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္
၎၏ ေကာင္းျမတ္မႈကိုလည္း လက္ေတြ႕ ခံစားလိုသည္။ အမွန္တရားကုိ မိမိဘ၀တြင္ လက္ေတြ႕ ေဖာ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္
ခံစားရရွိေသာ ေကာင္းျမတ္ျခင္းတို႔မွ မိမိ၏ လူ႔ဇာတိ သေဘာသဘာ၀၏ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ အဖိုးတန္မႈတို႔ကို
ေတြ႕ရွိ ခံစားလာရသည္။ ထိုမွ တစ္ဆင့္တက္၍ လူသည္ မိမိ လူ႔ဘ၀၏ ရွင္သန္ေနရျခင္း အဓိပၸာယ္၊
လူ႔ဘ၀၏ အစႏွင့္ လူ႔ဘ၀၏ရည္ရြယ္ခ်က္တို႔ကို ေမးခြန္းထုတ္၍ အေျဖရွာၾကျပန္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္
လူသည္ အမွန္တရားကို ရွာေဖြရာတြင္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ မလိုေတာ့သည့္၊ သံသယ ျဖစ္စရာမလိုေတာ့သည့္
အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုေသာ ဘ၀အေျဖႏွင့္ အမွန္တရားကို လူ႔ဗီဇအေလ်ာက္ ပစ္မွတ္ထား ရွာေဖြေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အကန္႔အသတ္ ႏွင့္ၿပီးေသာ လူ၏ဉာဏ္သည္ (ၫႊန္း-ဆာလံ ၁၃၉း ၁၇-၁၈၊ ပညာအလိမၼာ
၂၀း၂၄) အဆံုးစြန္ျပည့္စံုေသာ ဘ၀အေျဖႏွင့္ အမွန္တရားတို႔အတြက္ လံုေလာက္စြာ မဆင္ျခင္
မေတြးေခၚႏိုင္ေပ (ၫႊန္း-ပညာ အလိမၼာ ၁း၇)။ အကန္႔အသတ္မဲ့ေသာ လူ႔၀ိညာဥ္၏ ေတာင့္တျခင္းအတြက္
အကန္႔သတ္မရွိေသာ သဘာ၀ထက္သာလြန္သည့္ အေျဖတစ္ခု ရွိရေပမည္။ ရွိသည္ကိုလည္း လူ႔စိတ္မွ ခံစား
ယံုၾကည္ထားသည္။ ဤခံစားယံုၾကည္မႈကိုလည္း လူတိုင္းအား ဘုရားသခင္ ေပးထားေပသည္ (ၫႊန္း-ေရာ
၁း၁၉-၂၁)။
ယံုၾကည္မႈ
လူသည္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္အားကို
အသံုးျပဳ၍ အမွန္တရားကို နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ရွာေဖြသည္။ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳအေပၚ သံုးသပ္ေ၀ဖန္၍
အမွန္တရားကို ရွာေဖြသည္။ သုေတသနျပဳ၍ အမွန္တရားကို ရွာေဖြသည္။ ဒႆနပညာျဖင့္ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို
ဆင္ျခင္ ေတြးေခၚ၍ အမွန္တရားကို ရွာေဖြသည္ (ၫႊန္း-ပညာ ၁၃း၅)။ သို႔ေသာ္လည္း လူ၏ ဆင္ျခင္ဉာဏ္အားသည္
အမွန္တရားကို ရွာေဖြရန္ တစ္ခုတည္းေသာ လူ၏ဗီဇအရည္အေသြးမဟုတ္။လူတြင္ ယံုၾကည္မႈ သဒါၶထားႏိုင္ေသာ
စိတ္အားလည္း ရွိသည္။ အမွန္တရားကို ဖြင့္ဟ ေျပာျပမည့္ တစ္ပါးသူ တစ္ေယာက္အေပၚ ယံုၾကည္မႈ
ထားျခင္းျဖင့္လည္း အမွန္တရားကို ရွာေဖြ သိရွိရသည္။ ေယဇူးခရစ္ေတာ္သည္ မိမိဘ၀ႏွင့္ သြန္သင္ခ်က္တို႔မွ
အမွန္တရားမ်ားကို ဖြင့္ဟသြန္သင္ျပေတာ္မူသည္ (ၫႊန္း-ဧဖက္ ၄း၂၁၊ ေကာ္ ၁း ၁၅-၂၀)။ ေယဇူးခရစ္ေတာ္သည္
အထက္အရပ္မွ ျဖစ္၍ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း အမွန္တရားျဖစ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ (ၫႊန္း-ေယာ ၁၄း၆)
လူတို႔ေတာင့္တသည့္ အဆံုးစြန္ေသာ အမွန္တရားအေၾကာင္းကို ေျပာျပႏိုင္သည္။ ေယဇူးခရစ္ေတာ္အေပၚ
ယံုၾကည္မႈ ထားျခင္းျဖင့္ ထိုအမွန္တရားမ်ားကို သိရွိရသည္။ ေယဇူးခရစ္ေတာ္သည္ လူသားတို႔
သဘာ၀အေလ်ာက္ စိတ္ေတာင့္တသည့္၊ ခံစားယံုၾကည္လိုသည့္ အဆံုးစြန္ေသာ အမွန္တရားတစ္ခု ျဖစ္သည့္
အႀကီးျမတ္ဆံုးေသာ အနႏၲတန္ခိုးေတာ္ရွင္ ဘုရားသခင္ကို ေဖာ္ျပေပးသည္ သာမက (ၫႊန္း-ေယာ ၁း
၁၄-၁၆၊ ေယာ ၁၄း၈-၉၊ ဧဖက္ ၁း၉) ထိုဘုရားသခင္၌ မီွတည္ ျပည့္၀ရေသာ လူ႔ဘ၀အစ၊ လူ႔ဘ၀၏ အဓိပၸာယ္၊
လူ႔ဘ၀ပန္းတိုင္ႏွင့္ လူ႔ဘ၀လမ္းစဥ္ (ၫႊန္း-ေယာ ၈း၃၂၊ ၁ ေယာ ၃း၂-၃၊ ေကာ္ ၁း၁၇) တို႔ကိုပါ
လွစ္ဟ ေဖာ္ျပေပးေတာ္မူသည္။
ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏွင့္
ယံုၾကည္မႈ
ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏွင့္
ယံုၾကည္မႈသည္ အမွန္တရားဆီသို႔သယ္ေဆာင္ေပးမည့္ ေတာင္ပံတစ္စံု ျဖစ္သည္။ ၎င္းတို႔သည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု
ဆန္႔က်င္ေနျခင္းမရွိ။ ဆင္ျခင္ဉာဏ္သည္ ယံုၾကည္မႈအတြက္ ျပင္ဆင္ေပး၍ ယံုၾကည္မႈသည္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို
လမ္းမလြဲေစရန္ ထိန္းေက်ာင္းေပးသည္၊ ျပည့္စံုေစသည္။ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ျဖစ္ေစ၊ ယံုၾကည္မႈျဖစ္ေစ
တစ္ခုခုကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့လွ်င္ လူသည္ မိမိကိုယ္ကိုသိႏိုင္ေသာ အမွန္တရား၊ ေလာကကိုသိႏိုင္ေသာ
အမွန္တရားႏွင့္ ဘုရားကို သိႏိုင္ေသာ အမွန္တရားတို႔ကို ဆံုး႐ံႈးရသည္။ ဆင္ျခင္ေတြးေခၚမႈ
မရွိေသာ ယံုၾကည္မႈသည္ ဒ႑ာရီပံုျပင္ ႏွင့္အယူသီးမႈ တို႔၌သာ အဆံုးသတ္ၾကၿပီး ယံုၾကည္မႈမရွိေသာ
ဆင္ျခင္ေတြးေခၚမႈတို႔သည္ မေရရာမႈ၌လည္းေကာင္း၊ အမွား ႏွင့္အမွန္မွအစ အရာရာတိုင္းကို
တေျပးညီယူဆေစျခင္း ၌လည္းေကာင္း အဆံုးသတ္ၾကရၿပီး ေက်နပ္မႈ ေပးႏိုင္မည့္ အမွန္တရားႏွင့္လည္း
အလွမ္းေ၀းသည္ထက္ ေ၀းရေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏွင့္ ယံုၾကည္ျခင္းတို႔သည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု
သီးသန္႔စီ ရွိေနၾကသည္မဟုတ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳေနၾကသည္လည္း မဟုတ္ေပ။ ၎င္းတို႔ကို တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု
တဟဇာတက်စြာ ေပါင္းစည္း ပံ့ပိုးေစႏိုင္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ အဆံုးစြန္ ေက်နပ္မႈေပးႏိုင္ေသာ
အမွန္တရားဆီသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ေျမာက္ေျမာက္ ေရာက္ႏိုင္ၾကေပမည္။
A. သက္ေထြးေအာင္
