အာဏာ
ၾသဇာအာဏာျဖင့္
လမ္းၫႊန္ေပးမႈ၊ ကြပ္ကဲေပးမႈမရွိဘဲ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ထူေထာင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ မိမိသေဘာရွိသည့္အတိုင္း
ထင္ရာစိုင္း တစ္ဦးစီ တစ္လမ္းသြားလုပ္ေနၾက႐ံုျဖင့္ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ
ျဖစ္ဖို႔သာရွိသည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ အာဏာႏွင့္ ကင္းလြတ္ႏိုင္သည္ ဟူ၍မရွိေပ။ သို႔ေသာ္လည္း
လူတို႔သည္ အာဏာကို မယံုရဲၾက။ သံသယရွိေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ အာဏာကိုနားမလည္မႈႏွင့္
၎င္းကိုအလြဲသံုးစား ျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
အာဏာသည္ ထိန္းခ်ဳပ္ ႏွိပ္ကြပ္ရန္အတြက္မဟုတ္။ ၾသဇာခံသူတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိးအေရး၊
အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအေရးကို စီမံကြပ္ကဲ ျမႇင့္တင္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။
ၾသဇာအာဏာသည္
တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ ပုဂိၢဳလ္ေရးရာ အာဏာျဖစ္ႏိုင္သလို၊ တာ၀န္ဆိုင္ရာ အပ္ႏွင္းခံ အာဏာလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
ပုဂိၢဳလ္ေရးရာဟု ဆိုရျခင္းမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ မိမိပါရမီေၾကာင့္ တစ္ပါးသူအေပၚ ၾသဇာရွိေနရျခင္း၊
မိမိ တတ္ကြၽမ္းေသာ ပညာေၾကာင့္ တစ္ပါးသူအေပၚ ၾသဇာရွိေနရျခင္း၊ မိမိ၏ အေတြးအေခၚေၾကာင့္
တစ္ပါးသူအေပၚ ၾသဇာရွိေနရျခင္း၊ မိမိ၏ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းေၾကာင့္ တစ္ပါးသူအေပၚ ၾသဇာရွိေနရျခင္း
စသည္တို႔ကို ဆိုလိုသည္။ တာ၀န္ဆိုင္ရာ ဟုဆိုရျခင္းမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ တာ၀န္အတြက္ လူအမ်ားမွ
အပ္ႏွင္းေပးထားေသာေၾကာင့္ ၾသဇာရွိေနရျခင္းကို
ဆိုလိုသည္။ ယခုစာပါအေၾကာင္းအရာသည္ တာ၀န္ဆိုင္ရာ အပ္ႏွင္းခံအာဏာကို ရည္ၫႊန္း ေျပာဆိုထားသည္။
ပုဂိၢဳလ္ေရးရာ ၾသဇာအာဏာ ပိုင္ဆိုင္ထားသူမ်ားကို မိမိ၏ ဆင္ျခင္ေတြးေခၚဉာဏ္ျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ
ဆံုးျဖတ္နာခံ ႏိုင္ေသာ္လည္း ဘာသာတရားေရးရာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ တာ၀န္အတြက္ ခန္႔အပ္ခံအာဏာပိုင္
ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးရာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ တာ၀န္အတြက္ ခန္႔အပ္ခံ အာဏာပိုင္ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း
အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူတို႔ နာခံရန္ တာ၀န္ရွိသည္။ အာဏာ၏ အရင္းအျမစ္သည္ ဘုရားသခင္ျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္သည္
အုပ္စိုးခြင့္ အာဏာကို လူတုိ႔အား ေပးထားေတာ္မူသည္
(ၫႊန္း-ကမၻာ ၁း ၂၈)။ ဘုရားသခင္ႏွင့္ ဆိုင္ေသာ အရာတို႔သည္ ေကာင္းျမတ္၍ လူ႔သားေကာင္းက်ဳိးအတြက္
ေရွ႕႐ႈသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတိုင္းသည္ ဘုရားသခင္ထံမွရေသာ ၾသဇာအာဏာကို လူသားေကာင္းက်ဳိးအတြက္
ေရွ႕႐ႈ၍ မွန္ကန္စြာ၊ တာ၀န္ရွိစြာ အသံုးျပဳႏုိင္ရမည္ ျဖစ္သည္။
အလွတန္ဆာ
အာဏာပိုင္တို႔သည္
အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူတို႔ ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ငွာ ခန္႔အပ္ခံရသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အေစခံစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ေပးဆပ္ၿမဲျဖစ္သည္။ ေပးဆပ္ ဆက္ကပ္ရန္လည္း တာ၀န္ရွိသည္။
တာ၀န္ရွိေၾကာင္းကိုလည္း ေယဇူးခရစ္ေတာ္မွ ဆံုးမထားေတာ္မူသည္။ "သင္တို႔တြင္ အႀကီးဆံုး
ျဖစ္လိုေသာ သူသည္ သင္တို႔၏ အေစခံ ျဖစ္ရမည္။ သင္တို႔တြင္ ပထမအဦးဆံုး ျဖစ္လိုေသာသူတို႔သည္
အားလံုး၏ ကြၽန္ျဖစ္ရမည္" (မာကု ၁၀း ၄၃-၄၅)။ေယဇူးကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိမိသည္ သူတစ္ပါးကအေစခံသည္ကို
ခံယူရန္ ၾကြလာသည္ မဟုတ္ဘဲ အေစခံျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ လူမ်ားစြာအတြက္ မိမိ အသက္ကို စြန္႔ရန္
ၾကြလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္ ( ၫႊန္း-မာကု ၁၀း ၄၅)။ မိမိ၏ တပည့္မ်ား၏
ေျခကို ေဆးေပးျခင္းျဖင့္ ( ၫႊန္း-ေယာ ဟန္ ၁၃း၁-၁၇) ပံုသက္ေသေကာင္း ျပေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
က်မ္းစာေတာ္ျမတ္ပါ တပည့္ေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ေပးစာတြင္လည္း အာဏာကို စိတ္ေကာင္း ေစတနာျဖင့္
အသံုးျပဳရန္ ဆံုးမထားေပသည္။ ခင္ပြန္းသည္တို႔သည္ မိမိတို႔၏ ဇနီးမ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာမဟုတ္ဘဲ
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာ ေျပာဆိုဆက္ဆံရမည္ (ၫႊန္း-ဧဖက္ ၅း ၂၅-၃၀၊ ေကာ္ ၃း ၁၉၊ ၁ေပ ၃း ၇)။ သားသမီးမ်ားကို
အမ်က္မထြက္ေစဘဲ၊ စိတ္မသာမယာ မျဖစ္ေစဘဲ ဘုရား၏ ဆံုးမသြန္သင္ခ်က္အတိုင္း ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရမည္
(ၫႊန္း-ဧဖက္ ၆း ၄၊ ေကာ္ ၃း၂၁)။ သခင္တို႔သည္ မိမိတို႔၏ အေစခံမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း
မျပဳဘဲ တရားသျဖင့္ မွ်တစြာ ဆက္ဆံ ၾကရမည္ (ၫႊန္း-ဧဖက္ ၆း၉၊ ေကာ္ ၄း၁)။ အႀကီးအကဲ ေခါင္းေဆာင္တို႔သည္
မိမိ လက္ေအာက္ ငယ္သားမ်ား၏ ေကာင္းက်ဳိးအေရးကို အၿမဲတေစ ေရွ႕႐ႈေပးရမည္ ျဖစ္သည္ (ၫႊန္း-၁ေပ ၅း ၁-၄)။ အာဏာ၏ အလွတန္ဆာသည္ အေစခံျခင္းျဖစ္သည္။
အေစခံျခင္းသည္လည္း ႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ သေဘာထားႀကီးျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္း၊ ေလးစားျခင္း၊
ေမတၱာထားျခင္း စသည့္ ေထာက္တိုင္တို႔အေပၚ၌ မွီတည္ေနရေပသည္။
စည္းႏွင့္ ေဘာင္ႏွင့္
အာဏာပိုင္သည္
အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ငယ္သားမ်ားကို အသံုးခံ လူသားမ်ား အျဖစ္ သေဘာမထားအပ္။ အားလံုး၏ ဘံုအက်ဳိး
ပန္းတိုင္အတြက္ မိမိ၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္၌ မိမိႏွင့္အတူ လက္တြဲ လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ားအျဖစ္
သေဘာထား ဆက္ဆံရေပမည္။ မိမိအာဏာသည္ အေစခံျခင္းအတြက္ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ မိမိအက်ဳိးအတြက္
အလို႕ငွာ မဟုတ္ဘဲ ငယ္သား တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အက်ဳိးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး၏
အက်ဳိးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း ဦးထိပ္ထား လုပ္ေဆာင္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ လူ၏ အာဏာသည္ မျပည့္စံုသကဲ့သို႔
၎င္းသည္လည္း အကန္႔သတ္ႏွင့္သာရွိသည္။ ဥပေဒအတြင္း၌သာ ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္
အေနႏွင့္လည္း မွန္ကန္ ေကာင္းျမတ္ေသာ အမိန္႔၊ တရားမွ်တေသာ အမိန္႔၊ အမ်ားအက်ဳိးကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးမည့္
အမိန္႔မ်ားကိုသာ ခ်မွတ္ လိုက္နာေစရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိအက်ဳိးအတြက္ငွာ အာဏာဆန္လြန္းလွ်င္
အမ်ားအက်ဳိးပ်က္စီး၍ ေခါင္းေဆာင္မႈလည္း က်႐ႈံးရေပသည္။ အာဏာဆန္ျခင္းသည္ ငယ္သားမ်ား လိုလိုလားလား
လက္တြဲ လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ ျငင္းဆန္ေစသည္။ ပုန္ကန္လိုမႈကို ေသြးထိုးေပးသည္။ နာက်ည္းမႈႏွင့္
လ်ဳိ႕၀ွက္လက္စားေခ်မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ထို႔အတူ အျခားအစြန္းတစ္ဖက္ျဖစ္ေသာ အာဏာကို
ဥေပကၡာျပဳ၍ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ထားၿပီး ငယ္သားမ်ားအေပၚ
ၾသဇာမေညာင္း ေစႏိုင္လွ်င္လည္း အမ်ားအက်ဳိးဆုတ္ယုတ္ေစ၍ ေခါင္းေဆာင္မႈ က်႐ံႈးရသည္။
ၫႊန္ၾကားမႈ၊ ကြပ္ကဲမႈ မေပးႏိုင္၍ မိမိၾသဇာ မသက္ေရာက္ေစႏိုင္လွ်င္ ငယ္သားမ်ား၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈကို
ျဖဳန္းတီးပစ္ရာေရာက္ၿပီး အမ်ားအက်ဳိး တိုးတက္ေစေရးကို ေႏွးေကြး ဖင့္ေလးေစသည္သာမက အမ်ားအက်ဳိးကိုပင္
ပ်က္စီးေစတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ တစ္ဦးအေနႏွင့္ မိမိအာဏာကို ေလ်ာက္ပတ္ ထိေရာက္စြာ
အသံုးျပဳႏိုင္ရန္လည္း ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ျခင္း၊ မိမိေခါင္းေဆာင္မႈအေပၚ
ေ၀ဖန္သံုးသပ္ျခင္း၊ လုပ္ေဆာင္မႈအတြက္ ငယ္သားမ်ားႏွင့္ ပြင့္လင္းစြာ ညႇိႏႈိင္းျခင္းမ်ား
လိုအပ္သည္ပင္။
နာခံလိုက္နာ
ထိေရာက္ေသာလက္တြဲ
လုပ္ေဆာင္မႈ၊ စနစ္တက် ေထာင့္ေစ့စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈ ႏွင့္ပစ္မွတ္ကိုသာ အာ႐ံုစိုက္
အေရးေပးမႈ မ်ားရွိရန္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ငယ္သားမ်ားဘက္မွ နာခံလိုက္နာမႈ ရွိရန္ လိုအပ္သည္။
နာခံလုိက္နာမႈ ရွိမွသာ ဘံုအက်ဳိးတစ္ခုကို အားလံုး
တက္ညီလက္ညီျဖင့္ ထိေရာက္ ျမန္ဆန္စြာ ၿပီးေျမာက္ေစႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ နာခံလိုက္နာျခင္းသည္
အမ်ားအက်ဳိးကို ေရွ႕ထားျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ားအက်ဳိးကို ေစတနာထားျခင္းသည္လည္း အမ်ားထဲမွ
မိမိအက်ဳိးကို ေစတနာထားျခင္းျဖစ္သည္။ နာခံလိုက္နာျခင္းသည္ မိမိအတြက္ နိမ့္က်သည့္အမႈမဟုတ္ဘဲ
မိမိပါ၀င္ေသာ အဖြဲ႕အစည္း ေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ လူသားမ်ားအတြက္ လက္တြဲေပးဆပ္ေနရသည့္ ဂုဏ္ယူစရာအမႈ
ျဖစ္ေပသည္။ မွန္ကန္ေကာင္းျမတ္ေသာ အမိန္႔တို႔ကို နာခံလိုက္နာရမႈ၌ မိမိ၏ ဆႏၵကို စေတးရၿမဲျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း နာခံျခင္းသည္ ပါရမီတစ္ပါး ျဖစ္ေနရေပသည္။ "လူတိုင္းသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔ကို
က်ဳိးႏြံ နာခံၾကပါေစ။ အေၾကာင္းမူကား ဘုရားသခင္ အထံေတာ္မွ မဟုတ္လွ်င္ မည္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ
ၾသဇာအာဏာမွ် မတည္ရွိႏိုင္။ တည္ရွိေနေသာ သူတို႔သည္ ဘုရားသခင္အားျဖင့္ ခန္႔အပ္ထားျခင္း
ခံရ၏" (ေရာမ ၁၃း၁)။နာခံလုိက္နာသည္ ဟုဆိုရာမွာလည္း မိမိကိုယ္ကို စက္႐ုပ္ကဲ့သို႔
ဟိုသြားဆိုလွ်င္ သြား၊ ဒီလာဆိုလွ်င္လာ ဟုခိုင္းေစရန္ မ်က္စိမွိတ္ ပံုအပ္လိုက္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။
မိမိသည္ လူသားတစ္ဦး ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ဆင္ျခင္တံုတရားအသိ ႏွင့္ယွဥ္၍ တာ၀န္သိစြာ နာခံလိုက္နာရေပမည္။
မွန္ကန္ ေကာင္းျမတ္ေသာ အမိန္႔ႏွင့္ ခိုင္းေစမႈမ်ားကိုသာ လိုက္နာရန္ တာ၀န္ရွိေပသည္။ လူတို႔၏ အာဏာအထက္၌ ဘုရားသခင္၏ အာဏာတည္၏။ ကိုယ္က်င့္တရား
အာဏာတည္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၏ ပညတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာ၊ ကိုယ္က်င့္ဥပေဒႏွင့္
ဆန္႔က်င္ေသာ မည္သည့္ အမိန္႔ကိုမဆို မနာခံအပ္၊ မလိုက္နာအပ္ေပ။
လက္တြဲညီညီ
လူသည္ သဘာ၀အားျဖင့္
အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ေန၍ အဖြဲ႔အစည္းအေပၚ မွီခို ေနရသည္။ အဖြဲ႕အစည္းတိုင္းသည္လည္း အဖြဲ႕အစည္းတြင္
ပါ၀င္သူမ်ား၏ အက်ဳိးကုိ ေရွ႕႐ႈသည့္ ဘံုအက်ဳိးပန္းတိုင္ဆီသို႔ ဦးတည္ေနသည္။ ထိုသို႔
ဦးတည္ရာ၌ အုပ္ခ်ဳပ္ စီမံကြပ္ကဲ ေပးရသူႏွင့္ လက္ေအာက္ငယ္သားတို႔သည္ ဟန္ခ်က္ညီစြာ ပူးေပါင္းလက္တြဲ
လုပ္ေဆာင္ရေပသည္။ ထိုသို႔ပူေပါင္း လုပ္ေဆာင္ရာ၌လည္း အာဏာရွိသူသည္ အာဏာကို အမ်ားေကာင္းက်ဳိး
အတြက္ (အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုးအတြက္) ဟုသိရွိနားလည္၍ မွန္ကန္စြာ အသံုးခ်ရန္လိုအပ္သကဲ့သို႔
လက္ေအာက္ခံငယ္သားသည္လည္း နာခံမႈကို အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ (အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုးအတြက္)
ဟုသိရွိနားလည္၍ ေစတနာရွိစြာ လိုက္နာေပးဆပ္လုပ္ကုိင္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူႏွင့္
အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ငယ္သားတို႔သည္ မွန္ကန္ေကာင္းျမတ္မႈကို ဦးထိပ္ထားလ်က္ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး
ေလးစားတန္ဖိုးထားျခင္းျဖင့္ ဟန္ခ်က္ညီစြာ ပူေပါင္း လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကမည္ဆိုလွ်င္
လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး၏ ေကာင္းက်ဳိးအေရး (တည္ၿငိမ္ျခင္း၊ စည္းလံုးျခင္း၊ တိုးတက္ျခင္း၊
ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း စသည္ စသည္တို႔) ျဖစ္ထြန္းလာမည္မွာမလြဲ
ျဖစ္ေပသည္။
A.သက္ေထြးေအာင္
